48 uur Lesbos

‘Dag in, dag uit’ was klaar! Joepie, het prentenboek voor de kleintjes op Kara Tepe. Dankzij de noeste arbeid van de vrijwillige vertalers hadden we acht talen: Nederlands, Grieks, Duits en Engels zat in één band en wij dachten Farsi, Arabisch, Kurmanci en Frans ook in één band te doen en die boeken mee te nemen. Totdat Esther me belde. Dat we even waren vergeten dat Farsi en Arabisch ‘andersom’ leest, dus dat we die laatste vier talen niet in één band konden laten drukken. Droomvallei Uitgeverij maakte er dus twee verschillende van.

Op donderdag 19 oktober was het zover. Esther kwam de hal van Schiphol in met 21 kilo boeken! We landden in het begin van de avond op Lesbos en gingen meteen door naar Nikos en Katerina. Wat een geweldige mensen zijn dat toch! Leandra was daar al, zij was ’s ochtend vanuit Thessaloniki komen vliegen. We zagen het magazijn met winterkleren en aten met vluchtelingen uit Moria aan tafel.

20171020_094609  20171020_094542

De volgende ochtend werden we op Kara Tepe verwacht. Dit keer hoefden we de boeken niet mee te dragen in kratten, maar was er een heuse bolderkar. We zijn met Roos van Because we Carry bij alle isoboxen waar kinderen t/m 7 jaar woonden langs geweest en hebben ze een boekje gegeven.

20171023_211233              20171020_103059

Ook overhandigden we de boekjes aan Stavros Mirogiannis. Hij kreeg ook de door Leandra in het Grieks vertaalde ‘Rezi’ die ik hem in juli al had beloofd – toen bestond het boekje alleen nog maar in het Kurmanci.

Zaterdagochtend vlogen we weer naar Nederland. Het was een constructief en goed bliksembezoek!

Ps: Esther heeft uitgerekend dat we sinds onze eerste reis eind 2014 al zo’n 2500 boekjes hebben uitgedeeld. Dank aan de sponsors, dank aan Droomvallei Uitgeverij, dank aan alle vertalers en de illustratoren!

 

20171020_114903

Naar Griekenland – II

Het ontstaan van Dawar

Gisteren blogde ik over bescheiden wensen die door blijven groeien. Op die manier is ook mijn nieuwe boek “Dawar” ontstaan. In Griekenland zijn er namelijk heel veel vluchtelingen die Farsi spreken. Deze vluchtelingen zitten vaak samen met Syrische vluchtelingen in opvangtehuizen of kampen. Nou kun je natuurlijk niet een Syrische vluchteling een Arabische “Jamil & Jamila” geven en een Afghaanse of Iraanse vluchteling niets.
Dat zou dus betekenen dat er heel veel tehuizen zouden afvallen. Dat we met lege handen zouden komen op plaatsen waar alleen Afghaanse/Iraanse vluchtelingen wonen. Dat wilde ik niet.
Mijn eerste idee was dat ik een kort verhaal zou proberen te schrijven. Ik dook in de achtergronden van deze vluchtelingengroep en werd geraakt. Diep geraakt.
Zou dit verhaal misschien toch een boek kunnen worden? In zo’n korte tijd? Een geïllustreerd, in het Farsi vertaald boek? Het leek me onwaarschijnlijk. Maar ik wilde zo graag. Ik dacht aan een motto van Pippi Langkous en stortte me erin.Plaatje-pippi-langkous

Waarheidsgetrouw

Natuurlijk had ik het alleen nooit gered. Bruno Tersago was een grote hulp. Ik kon allerlei praktische zaken aan hem vragen (Van: “Hoe zit het met vakken en schooltijden op Griekse basisscholen?” tot “Vertel eens iets meer over Malakasa dan ik in de media kan vinden.”) Dankzij deze informatie kon ik een verhaal schrijven dat overeenkomt met de feiten.

En nu?

Na schrijven, schrappen, wakker liggen en lange wandelingen om mijn hoofd leeg te maken, nadat Ellen Singer en Leandra Zoulfoukaridis de beginhoofdstukken hadden gelezen en enthousiast waren, begon ik erin te geloven: het zou een heus boekje gaan worden.
En daarmee kwamen de volgende stappen: Hoe kwamen we aan een illustrator? En aan een vertaler? De tijd ging namelijk echt dringen.

Illustrator Gerda Wierda, tevens juf in een nieuwkomersklas op een basisschool, nam de uitdaging op zich en maakte prachtige tekeningen voor “Dawar”. mailenDe Griekse Katerina en de Nederlandse Storm zijn met elkaar aan het mailen.

Het vinden van een vertaler op zo’n korte termijn bleek zeer moeilijk, maar gelukkig vond ik Farangis Dawoody bereid om náást haar werk deze klus op zich te nemen. Ondertussen deed Leandra – even tussen alles wat ze voor de reis regelt door – de eindredactie van de Nederlandse “Dawar”.
Volgens mij hebben we allemaal slapeloze nachten gehad. Zeker arme Ellen die de DTP op zich had genomen …
Maar “Dawar” is geboren en ik ben er dolblij mee.

Op deze plaats nogmaals: iedereen, ook degenen die spontaan t.b.v. de drukkosten hebben gedoneerd, heel hartelijk dank!

We gaan vele kinderen gelukkig maken.

Wist je dat …

  •  (ook) Syrische traumadeskundigen bevestigd hebben dat het boek ‘Jamil & Jamila’ de kinderen helpt om hun trauma’s te verwerken?  Er zitten in Libanon honderdduizenden kinderen, genoeg te doen …  De kinderen krijgen deel 1 en deel 2 in één boek, uiteraard in de Arabische versie.
  • ‘Jamil & Jamila’ inmiddels in het Nederlands, Engels, Duits en natuurlijk Arabisch te koop is? Binnenkort volgen Frans, Spaans en Italiaans.
  • Alle vertalers belangeloos meewerken aan dit prachtige project?
  • Uitgeverij Droomvallei voor elk in Europa verkocht boek een gratis Arabisch exemplaar ter beschikking stelt aan een kind in een vluchtelingenkamp?

                                                         Ministerie

(2014, Syrische interim ministerie in Gaziantep)

Heimwee

Bab as Salaam

Jamil en Jamila zijn twee kinderen van acht jaar. Ze wonen in het Syrische vluchtelingenkamp Bab as Salaam. In het boek “Jamil&Jamila” maakten we kennis met hen en met de omstandigheden in het kamp.
Hoe komt het bijvoorbeeld dat ze hun achternaam niet meer weten? En dat ze de kleuren niet meer kennen? Waar zijn alle verdwenen familieleden?

Deel 2 van Jamil & Jamila: Heimwee

Deel 2 van Jamil & Jamila: Heimwee

In het boek “Heimwee” gaat het verhaal van Jamil en Jamila verder.
Esther en ik zijn naar de grens van Syrië geweest om de verhalen van vluchtelingenkinderen te verwerken in de boeken over Jamil en Jamila. Alles wat we beschrijven is echt gebeurd.
Naast de boeken over Jamil en Jamila heeft Esther ook schoolcontainers beschilderd met haar Droomvallei kunstwerken. Deze containers zijn in januari 2015 in het kamp aangekomen en als school in gebruik genomen.
Esther heeft onder meer Syrische monumenten op de containers geschilderd. Zo hebben de kinderen ver weg van hun huis, dat er waarschijnlijk allang niet meer staat, toch een stukje herkenning, een stukje ‘thuis’.

 

Schoolcontainers beschilderd door Esther van der Ham in het vluchtelingenkamp Bab-as-Salaam

Schoolcontainers in het vluchtelingenkamp Bab-as-Salaam

 

Bommen

‘Alles is nu weg,’ zegt Amira dan. ‘Ons huis. De straat. De winkels. Alles. Dat komt door de bommen.’
Jamila knikt.
‘Mijn mama zegt …’ fluistert Amira en ze gluurt even naar haar moeder. ‘Ze zegt dat Jamil de bommen nog in zijn hoofd heeft. Maar dat kan niet, toch? Ik zie niks als ik naar zijn hoofd kijk.’
Jamila puft. Moet zij dat aan dit kleine meisje uitleggen? Ze denkt even aan Jamil die altijd zo schrikt van lawaai.
‘Natuurlijk heeft Jamil geen echte bommen in zijn hoofd. Maar elke keer als hij een harde knal hoort, dénkt hij dat het weer een bom is,’ zegt ze dan.
Amira knikt met een wijs gezichtje. ‘Wordt zijn hoofd nog beter? Gaan die niet-echte bommen er een keer uit?’ vraag ze.

(Uit: Jamil & Jamila deel 2 ‘Heimwee’. Verschijnt in oktober bij Droomvallei Uitgeverij.)

 
Jij een boek, zij een boek

Er zijn veel manieren om vluchtelingen hulp te bieden. Een daarvan is het kopen van ‘Jamil & Jamila’.
Want: Droomvallei Uitgeverij geeft voor elk Nederlands en Duits verkocht boek een gratis Arabisch exemplaar aan een Syrisch kind.
Het filmpje laat zien hoe deze kinderen zich bij het inkleuren van de kaft al op de boeken verheugen.

De boeken over Jamil & Jamila zijn door mij ook in het Duits vertaald.