Chaos en het vervolg

Wat is dat toch dat na vele, vele uren (spreek: maanden) schrijven een boek eindelijk naar de drukker is en dat dan niet het jubelende gevoel ‘YES!’ overweegt, maar de vraag ‘Waar zijn mijn hoofdpersonen gebleven?’ Natuurlijk, de euforie en de YES zijn er overduidelijk, maar vaak blijf ik nadenken. Hoe gaat het hierna met Rosa? (uit Vlucht naar Libanon, dat deze maand verschijnt … maar stiekem denken we al na over een deel 2). Of met Naomi uit mijn allereerste kinderboek? (Daarom verscheen na ‘Niet waar!’ het tweede deel ‘Echt wel!’, nu samen in één band ‘Hoe bedoel je?‘)

Ook de verhaallijn van het vervolg op Chaos begint zich steeds meer af te tekenen. Eerst in mijn hoofd en nu ben ik alweer een tijdje op papier bezig.
Nadenken, hoofdlijnen, een paar scènes uitschrijven, veel schrappen, ideeën bij voorbaat al verwerpen en daarna stiekem toch uitproberen … Kortom: ik ben heel blij dat ik weer bezig mag zijn met Lara en Marius. Hoe gaat het verder met ze? En met Rutger?

Dat ik niet de enige ben die daarmee bezig is, bewijst de nieuwste recensie over ‘Chaos’, die ik op bol vond.recensie Chaos

Voorstellen aan nieuwe pengroep

Net zoals vorig jaar kreeg ik onlangs weer een ‘pengroep’. Vorig jaar waren het twee groepen 8 van een basisschool en ik heb genoten van hun brieven vol met verhalen en originele vragen. Dit jaar heb ik een bovenschoolse plusklas als pengroep, waarvan de leerlingen een stuk jonger zijn. Ik mag tips en weetjes met ze delen en vertellen hoe het is om een boek te schrijven.
En ik hoorde net dat ze in deze pengroep ‘Mama’s zijn stoer’ (Uitgeverij EigenZinnig) gaan lezen.

Mijn ‘ik zal me even voorstellen’-brief is inmiddels de deur uit.

Wie ben ik?
Wat leuk dat wij elkaar gaan leren kennen. Ik zal me vast een beetje aan jullie voorstellen. Mijn naam is Elsbeth de Jager. Mijn man en ik hebben twee volwassen kinderen en een kleinzoon van vier jaar. Allemaal houden we heel veel van lezen en voorlezen 😊. Oh ja, en we hebben ook een hond. Mijn hele leven al wil ik graag een paard hebben, maar daar heb ik nooit plaats voor.

Waarom ben ik schrijfster?
In 2008 begon ik met het schrijven van gedichten en korte verhalen. Ik vond het erg leuk en nadat ik een paar keer een schrijfwedstrijd had gewonnen, wilde ik heel graag een ‘echt boek’ schrijven. Dat werd ‘Niet waar!’ (inmiddels deel 1 van ‘Hoe bedoel je?Uitgeverij EigenZinnig).

niet waar                                             J&J

Inmiddels heb ik al veel kinderboeken geschreven. Ik denk dat ‘Jamil & Jamila‘ (Droomvallei Uitgeverij) mijn bekendste kinderboek is. Ik maakte het samen met Esther van der Ham.
‘Jamil & Jamila’ is in meer dan 17 talen vertaald. Esther en ik gaan regelmatig samen of ieder apart op reis naar vluchtelingenkampen om daar de boeken aan de kinderen uit te delen. In de afgelopen jaren ben ik aan de Turks-Syrische grens geweest, vier keer op Lesbos, in Athene en in Libanon. Elke keer met héél véél koffers vol boeken om uit te delen.

Koffer   KT  SP

Wat schrijf ik nu?
Op dit moment schrijf ik aan twee romans (leeftijd ongeveer 14+). De ene roman is bijna af (maar dat werd ook wel tijd, want ik ben daarmee begonnen in 2008…) en met de andere ben ik net begonnen.
Ook ben ik bezig met een kinderboek voor Kinderboekenweek. Daar kan ik nog niet te veel over verklappen, behalve dat het in een ver land speelt en hele mooie illustraties krijgt!

Wanneer schrijf ik?
Ik heb altijd genoeg ideeën voor verhalen en boeken, maar bijna nooit genoeg tijd ☹
Ik werk namelijk als juf: ik geef Duits en schrijflessen. Verder vertaal ik boeken en artikelen. Dus schrijven doe ik in mijn vrije tijd. Net als lezen natuurlijk 😊.

Ik hoop dat jullie net zo veel plezier hebben of krijgen in lezen en in het schrijven van verhalen als ik!

Groetjes

Elsbeth de Jager

Help    Maryam   Reza

Interview: In het decemberzonnetje

December is een drukke maand; naast alle feestdagen is er natuurlijk het gewone werk (en wat zijn mijn studenten ijverig in deze tijd van het jaar!) én dan nog de btw- en de jaaropgave waar ik als uitgesproken ‘letter-en-geen-cijfer-mens’ best wat tijd aan kwijt ben. Bovendien heb ik met Gaby Rasters ineens niet één maar twee boek-ideeën (Gaby over de eerste regel: ‘Ik kan bijna niet wachten!!!!!’) en liggen er twee ‘bijna-af-romans’. Ik ga de tijd en rust ‘kweken’ om er weer met gepaste aandacht aan verder te schrijven, want het ligt te lang stil. Er gebeurt gewoon te veel.

Oké, drukke decembermaand dus. Ik was dan ook heel verrast toen ik eergisteren het interview tegenkwam met de leuke vragen van H12 aan mij. Het was me even ontschoten dat dit al gepubliceerd zou worden.

Bedankt H12!

interview

Je kunt het interview hier lezen.