Recensies

Recensies blijven spannend. Een beetje ‘eng’ ook wel, want er kan meedogenloos geoordeeld worden over jouw boek, dat boek waaraan je met zoveel liefde hebt gewerkt.
De Biblion-recensie is de belangrijkste recensie, in zoverre dat op basis van deze recensie (eigenlijk: aanschafinformatie) de bibliotheken hun inkopen baseren. De Biblion-recensie van ‘Vlucht naar Libanon‘ was vlak, ik kan er niets anders van maken. Niet negatief gelukkig, maar er stond niets meer in dan al op de achterflap van het boek staat. Het lijkt of die tekst gewoon een beetje is herschreven en oh ja, er is één feit aan toegevoegd, een niet onbelangrijk feit dat voor verschillende problemen en (karakter)ontwikkelingen in het verhaal zorgt. Een feit dat dus ook meerdere malen en steeds uit een ander oogpunt bekeken terugkomt in het boek. Helaas … staat dit feit in de Biblion-recensie fout vermeld.

Libanon II      45747804_2185306681502821_224178798722023424_n

Gelukkig kwam er ook weer een prachtige recensie online. Dit keer van Hanneke Tinor Centi.
Het is fijn als je aan de recensie merkt dat de recensent het boek ook daadwerkelijk heeft gelezen (al zou dat eigenlijk logisch moeten zijn, toch?). En het is nog fijner als je merkt dat de recensent juist die dingen uit het boek heeft gehaald die ik als auteur belangrijk vind.

recensie voor blog

Recensies ‘Vlucht naar Libanon’

Inmiddels is de roman ‘Vlucht naar Libanon’ al bijna drie weken geleden gelanceerd. Na het superleuke boekenfeest in Breda beginnen nu de eerste recensies binnen te druppelen. Altijd weer heel spannend!

De eerste recensie die ik onder ogen kreeg, was van Puntsgewijs. Ik was er heel blij mee!
Citaat: Vlucht naar Libanon zet heel scherp twee werelden tegenover elkaar. Het ontzettend luxe leventje in Nederland, tegenover een kamp met vluchtelingen in Libanon. […] En dan heb je Rosa, die de wereld een stukje mooier probeert te maken. Wat een druppel op de gloeiende plaat lijkt, maar ondertussen ontzettend veel betekent voor de kinderen in de vluchtelingenkampen.
Twee auteurs schreven aan dit boek. Toch merk je niet wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Het is één verhaal geworden. Een prachtig verhaal. […] Een boek dat je absoluut gelezen moet hebben!

De tweede recensie die ik las, was  ook fijn, al moest ik erg slikken bij de opmerking: De hele vluchtelingenproblematiek is voor mij wat ver van mijn bed inmiddels, zo van ik weet het nu wel … Gelukkig stond er meteen achter: … maar hiermee komt het toch weer dichterbij. Dat vind ik knap gedaan.
Ik hoop dat deze roman ondanks het feelgood-genre en de luchtige stijl mensen aan het denken zet. De omstandigheden in het boek zijn helaas de bittere waarheid.

En dan tot slot een hele mooie, die ik net van bol heb geplukt:fictie

LIb II                  Lib

Boekpresentatie ‘Vlucht naar Libanon’

Hoewel het gisteren niet mijn eerste boekpresentatie was, blijft zo’n  presentatie superleuk. Alleen al elke keer het zien van een stapel van mijn nieuwste boek, vers van de pers, maakt me blij! En gisteren ging het om de roman ‘Vlucht naar Libanon‘, een bijzondere roman omdat onze ervaringen in de Libanese vluchtelingenkampen erin verweven zitten. Wat is dat een indrukwekkende reis geweest!

20190414_222310

Ik ontmoette Francien weer, die ‘Help! Mijn krullen!’ zo prachtig heeft geïllustreerd en ook de illustraties voor de dichtbundel ‘De lapjeskat met de rodehond’ gaat verzorgen, en ik leerde Ingrid van der Knaap kennen, die mij met aanstekelijk enthousiasme de geweldige illustraties liet zien, die ze al heeft gemaakt voor ‘Op glad ijs’.

IMG-20190414-WA0015

Esther had er echt een feest van gemaakt. Een Droomvallei-feest met veel auteurs, illustrators, bloggers en boeken. Ik heb genoten!

Chaos en het vervolg

Wat is dat toch dat na vele, vele uren (spreek: maanden) schrijven een boek eindelijk naar de drukker is en dat dan niet het jubelende gevoel ‘YES!’ overweegt, maar de vraag ‘Waar zijn mijn hoofdpersonen gebleven?’ Natuurlijk, de euforie en de YES zijn er overduidelijk, maar vaak blijf ik nadenken. Hoe gaat het hierna met Rosa? (uit Vlucht naar Libanon, dat deze maand verschijnt … maar stiekem denken we al na over een deel 2). Of met Naomi uit mijn allereerste kinderboek? (Daarom verscheen na ‘Niet waar!’ het tweede deel ‘Echt wel!’, nu samen in één band ‘Hoe bedoel je?‘)

Ook de verhaallijn van het vervolg op Chaos begint zich steeds meer af te tekenen. Eerst in mijn hoofd en nu ben ik alweer een tijdje op papier bezig.
Nadenken, hoofdlijnen, een paar scènes uitschrijven, veel schrappen, ideeën bij voorbaat al verwerpen en daarna stiekem toch uitproberen … Kortom: ik ben heel blij dat ik weer bezig mag zijn met Lara en Marius. Hoe gaat het verder met ze? En met Rutger?

Dat ik niet de enige ben die daarmee bezig is, bewijst de nieuwste recensie over ‘Chaos’, die ik op bol vond.recensie Chaos

Vlucht naar Libanon – roman

Regelmatig is er iets bijzonders als Esther mij opbelt: ik was met vakantie aan de Tsjechische grens toen ze me belde dat ze mijn paspoortnummer moest hebben, omdat we aansluitend aan mijn vakantie naar de Turks-Syrische grens zouden vliegen om daar (voor de eerste keer) ‘Jamil & Jamila’ aan de Syrische vluchtelingenkinderen uit te delen. Ik was druk aan het vertalen toen ze belde dat ze een grote doos vol ‘Beessies’ had ontvangen voor de boekpresentatie van ‘Anna, waar blijf je?’ en ik had zangles (van de vader van bovengenoemde Anna) toen ze belde dat we naar Libanon zouden afreizen.

Libanon heeft diepe indruk gemaakt. Eerst een bezoek aan Beiroet, een stad waar je niet om de burgeroorlog heen kunt … de burgeroorlog die  volgens mijn herinneringen altijd op het journaal was in mijn kindertijd. Daarna een bezoek aan de Nederlandse ambassade en vervolgens reden we via de Beirut-Damascus Highway de Mount Libanon over. Rechts de borden naar Syrië. Wij gingen rechtdoor en zagen aan de Libanese kant van de bergketen kamp na kamp. Allemaal vol vluchtelingen. Wonend in tenten die vaak uit niet meer dan lappen bestonden.

Libanon     Libanon II

Het leek wel of de kinderen merkten dat er iets ‘anders dan anders’ stond te gebeuren als de auto geparkeerd was, want ze stroomden vaak naar ons toe. Ik heb me elke keer weer afgevraagd waar ze allemaal vandaan kwamen. We deelden de boeken ‘Jamil & Jamila’ uit, gaven high-fives, tekenden hartjes op handen en hoorden talloze malen: ‘Miss, my name is …’

Terug in het vliegtuig naar Istanbul bedachten we om een roman te schrijven over deze indrukwekkende dagen: een compleet fictief verhaal inclusief humor, intriges en liefde, afspelend in en om de Libanese vluchtelingenkampen. Met het zand van de kampen nog aan onze bergschoenen creëerden we de op luxe ingestelde Sylvie en haar idealistische zus Rosa. We bedachten wat hoofdlijnen en eenmaal weer gewend thuis – dat duurde dit keer wel even – begonnen we te schrijven.

Maar John Lennon zei het al: “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.”  Onze roman bleef noodgedwongen steken toen we al over de helft waren. Afgelopen herfst boekten we daarom maar weer een huisje om te schrijven en op 14 april is het zover: Vlucht naar Libanon wordt gepresenteerd op het jaarlijkse boekenfeest van Droomvallei Uitgeverij!

Proefdruk I    aankondiging VnL