Auteur versus dochter

Wie mij een beetje heeft gevolgd, weet dat ik in september een maand naar Indonesië ben geweest. We hebben het zoeken naar de wortels van mijn familie gecombineerd met vakantie, afgesloten door een prachtige, waardevolle schrijfretraite op Bali, georganiseerd en prima begeleid door Marlies Slegers.

Ik heb heel veel mooie dingen gezien en prachtige ontmoetingen beleefd.  Zo sta ik op deze foto, dankzij de enorme behulpzaamheid van het ziekenhuispersoneel, op de kraamafdeling van het Borromeus-ziekenhuis in Bandoeng: daar, waar mijn vader in 1931 is geboren.

Geboorte advertentie papa          kraamafdeling

Er waren ook andere en heel heftige confrontaties: kamp Kramat, Tjideng, jongenskamp Grogol en mannenkamp Tjimahi. De treinreis die langs het station Tjimahi kwam. En waarvan ik wist: hier zat ooit mijn vader, op transport in een geblindeerde trein, 13 jaar oud, niet wetend waar hij naar toe ging.

En nu ben ik al een tijd bezig om van deze ervaringen, in combinatie met de informatie uit vele gesprekken die ik met mijn vader heb gevoerd, de andere boeken die ik heb gelezen (en waar ik in ‘De hel van Tjideng’ nota bene de naam van mijn oma tegenkwam) een verhaal te maken dat recht doet aan de geschiedenis van mijn vader, van de vele andere geïnterneerden.

Vaak zit ik in een flow: dit boek gaat er komen! Maar altijd komt er wel een moment dat ik me realiseer dat ik niet ‘een verhaal’ schrijf, maar ‘het verhaal van mijn vader.’ Dat is confronterend. Mijn valkuil is dat ik dan afstand wil nemen. Gelukkig dat ik op zulke ogenblikken teruggefloten word door Marlies Slegers, die zegt: ‘Nu ben je de auteur, niet de dochter.’

Vandaag ga ik schaven aan het gedeelte van mijn verhaal tijdens de kampperiode in Tjideng.

Pengroep

Ik blijf het leuk vinden, schrijven met een basisschoolklas. De klas die ik onlangs als ‘schrijfklas’ had, had geweldig zijn best gedaan. In tweetallen waren ze op zoek gegaan naar informatie over mij op internet en ook in tweetallen lazen ze een boek van me en beantwoordden ze vragen als: ‘Voor wie is het boek geschreven?’ en ‘Waar gaat het boek over?’

Daarna gingen ze vragen aan mij bedenken. Zoals elke keer staat de vraag naar mijn leeftijd bovenaan de lijst. Dit keer werd de vraag nader gespecificeerd: ‘We hebben het wel op internet gevonden, maar dat is een oud bericht, dus we denken dat u veel ouder bent.’ Bedankt 🙂

Daarnaast kwam de vraag hoe ik aan de (serieuze) onderwerpen voor mijn boeken kom: homoseksualiteit, vluchtelingen enz.

Mama's           int. vrouwendag

 

Wat vind ik de leukste doelgroep om voor te schrijven?
Waarom spreek ik zo goed Duits?
Hoeveel boeken heb ik geschreven?

Ik heb zo goed mogelijk antwoord gegeven en hoop dat ik ook de niet-lezers een klein duwtje in de richting heb mogen geven van: Lezen is leuk!

 

schoolklas II       schoolklas

Kinderboek: Op glad ijs

Het idee voor ‘Op glad ijs’ ontstond naar aanleiding van een verhaal dat mijn zoon mij vertelde. Dat is zo’n acht jaar geleden en ik was meteen enthousiast. Toch waren er op de een of andere manier  aldoor schrijfprojecten die voorgingen. Zo bleef ‘Op glad ijs’ in de digitale la hangen, maar aangezien het perfect past bij het thema van Kinderboekenweek 2019 ben ik al een tijdje ijverig aan het schrijven.

Wat enorm stimuleert, zijn de prachtige illustraties van en de nauwe samenwerking met Ingrid van der Knaap.

En laten we eerlijk zijn, bij deze temperaturen is het best fijn om een verhaal te schrijven dat zich afspeelt bij -25 graden. Zeker als Ingrid me na een nieuw stuk tekst mailt: ‘Ik krijg al koude handen en voeten bij het lezen.’

Op glad ijs 2

‘Op glad ijs’ verschijnt in de cultuurhistorische reeks bij Droomvallei Uitgeverij.
Tekst: Elsbeth de Jager
Illustraties: Ingrid van der Knaap

Wereldvluchtelingendag – 20 juni 2019

Kilis 2014

Je was komen lopen
over de grens.
Ik zag je. Een vluchteling?
Nee. Een moeder. Een mens.

Ontzet. Is dit waar?
Een omhelzing, een blik.
Een moment was het ‘wij’
niet meer ‘jij’, niet meer ‘ik’

Kilis

Athene 2017

Je ogen een mix van angst,
vechtlust, heimwee naar je land.
Leegte en niet welkom zijn,
met je drie kindjes aan de hand.

Je ziet me. Herkenning.
Tweede ontmoeting, totaal onverwacht.
Huilen, een stap in elkaars armen,
Medemens, wat heb jij een kracht!

Safe Haven

(Foto: Bruno Tersago, Safe Haven, Athens)

© Elsbeth de Jager

Recensies

Recensies blijven spannend. Een beetje ‘eng’ ook wel, want er kan meedogenloos geoordeeld worden over jouw boek, dat boek waaraan je met zoveel liefde hebt gewerkt.

Libanon II      45747804_2185306681502821_224178798722023424_n

Er kwam weer een prachtige recensie online. Dit keer van Hanneke Tinor Centi.
Het is fijn als je aan de recensie merkt dat de recensent het boek ook daadwerkelijk heeft gelezen (al zou dat eigenlijk logisch moeten zijn, toch?). En het is nog fijner als je merkt dat de recensent juist die dingen uit het boek heeft gehaald die ik als auteur belangrijk vind.

recensie voor blog

Muziek

Nadat ik afgelopen week de prachtige documentaire ‘Vluchten in muziek‘  had gezien, moest ik even terugdenken aan de allereerste reis die ik ‘naar de vluchtelingen’ maakte. Dat was eind 2014 en we gingen naar de Turks-Syrische grens om daar onze boeken ‘Jamil & Jamila‘ uit te delen.

Deze

In de Turkse grensplaats Kilis zagen we de mensen letterlijk de grens over komen …
Er was daar ook een schooltje: leerlingen met jassen aan en mutsen op, want het was koud in de containers. Maar droog. Er waren Syrische juffen en een directeur die met een busje de straten afstruinde, op zoek naar (half)wezen die dan met hem mee naar school mochten. (Mocht je dit bekend voorkomen: dit gegeven hebben we in de roman ‘Vlucht naar Libanon‘ verwerkt).

We zagen en hoorden daar ook een klas zingen. De kinderen gingen er helemaal in op, vol vuur stampten en zongen ze mee. Van de tekst begrepen we helaas helemaal niets, wel zagen we hoe goed de muziek ze deed!

Deze 2

Prachtig, de inzet op Lesbos en hoe dat allemaal gerealiseerd wordt. Diep respect. Maar tegelijkertijd intriest dat het nodig is.
Nog steeds …

Recensies ‘Vlucht naar Libanon’

Inmiddels is de roman ‘Vlucht naar Libanon’ al bijna drie weken geleden gelanceerd. Na het superleuke boekenfeest in Breda beginnen nu de eerste recensies binnen te druppelen. Altijd weer heel spannend!

De eerste recensie die ik onder ogen kreeg, was van Puntsgewijs. Ik was er heel blij mee!
Citaat: Vlucht naar Libanon zet heel scherp twee werelden tegenover elkaar. Het ontzettend luxe leventje in Nederland, tegenover een kamp met vluchtelingen in Libanon. […] En dan heb je Rosa, die de wereld een stukje mooier probeert te maken. Wat een druppel op de gloeiende plaat lijkt, maar ondertussen ontzettend veel betekent voor de kinderen in de vluchtelingenkampen.
Twee auteurs schreven aan dit boek. Toch merk je niet wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Het is één verhaal geworden. Een prachtig verhaal. […] Een boek dat je absoluut gelezen moet hebben!

De tweede recensie die ik las, was  ook fijn, al moest ik erg slikken bij de opmerking: De hele vluchtelingenproblematiek is voor mij wat ver van mijn bed inmiddels, zo van ik weet het nu wel … Gelukkig stond er meteen achter: … maar hiermee komt het toch weer dichterbij. Dat vind ik knap gedaan.
Ik hoop dat deze roman ondanks het feelgood-genre en de luchtige stijl mensen aan het denken zet. De omstandigheden in het boek zijn helaas de bittere waarheid.

En dan tot slot een hele mooie, die ik net van bol heb geplukt:fictie

LIb II                  Lib