Pengroep

Ik blijf het leuk vinden, schrijven met een basisschoolklas. De klas die ik onlangs als ‘schrijfklas’ had, had geweldig zijn best gedaan. In tweetallen waren ze op zoek gegaan naar informatie over mij op internet en ook in tweetallen lazen ze een boek van me en beantwoordden ze vragen als: ‘Voor wie is het boek geschreven?’ en ‘Waar gaat het boek over?’

Daarna gingen ze vragen aan mij bedenken. Zoals elke keer staat de vraag naar mijn leeftijd bovenaan de lijst. Dit keer werd de vraag nader gespecificeerd: ‘We hebben het wel op internet gevonden, maar dat is een oud bericht, dus we denken dat u veel ouder bent.’ Bedankt ūüôā

Daarnaast kwam de vraag hoe ik aan de (serieuze) onderwerpen voor mijn boeken kom: homoseksualiteit, vluchtelingen enz.

Mama's           int. vrouwendag

 

Wat vind ik de leukste doelgroep om voor te schrijven?
Waarom spreek ik zo goed Duits?
Hoeveel boeken heb ik geschreven?

Ik heb zo goed mogelijk antwoord gegeven en hoop dat ik ook de niet-lezers een klein duwtje in de richting heb mogen geven van: Lezen is leuk!

 

schoolklas II       schoolklas

Muziek

Nadat ik afgelopen week de prachtige documentaire ‘Vluchten in muziek‘¬† had gezien, moest ik even terugdenken aan de allereerste reis die ik ‘naar de vluchtelingen’ maakte. Dat was eind 2014 en we gingen naar de Turks-Syrische grens om daar onze boeken ‘Jamil & Jamila‘ uit te delen.

Deze

In de Turkse grensplaats Kilis zagen we de mensen letterlijk de grens over komen …
Er was daar ook een schooltje: leerlingen met jassen aan en mutsen op, want het was koud in de containers. Maar droog. Er waren Syrische juffen en een directeur die met een busje de straten afstruinde, op zoek naar (half)wezen die dan met hem mee naar school mochten. (Mocht je dit bekend voorkomen: dit gegeven hebben we in de roman ‘Vlucht naar Libanon‘ verwerkt).

We zagen en hoorden daar ook een klas zingen. De kinderen gingen er helemaal in op, vol vuur stampten en zongen ze mee. Van de tekst begrepen we helaas helemaal niets, wel zagen we hoe goed de muziek ze deed!

Deze 2

Prachtig, de inzet op Lesbos en hoe dat allemaal gerealiseerd wordt. Diep respect. Maar tegelijkertijd intriest dat het nodig is.
Nog steeds …

Via Lesbos samen naar een taalvirtuoos

Op mijn laatste Lesbos-reis in de herfst 2018 leerde ik Marjolein kennen: zij vond hulp aan vluchtelingen net zo belangrijk als ik, bleek in dezelfde woonplaats opgegroeid te zijn als ik – sterker nog, we zijn jarenlang achterburen geweest – had paardgereden bij dezelfde manege, boeken geleend bij dezelfde bieb enz. Dat schept een band. We bleken allebei gek te zijn op Robert Long. Dat maakte de band nog wat sterker;)
En zo spraken we natuurlijk af om samen naar de voorstelling ‘De dag dat ik Robert Long ontmoette‘ te gaan. Nog nooit heb ik zoveel (tegenstrijdige) reacties op √©√©n simpele ‘Hoera, we hebben kaartjes’-post op social media gehad. De teksten van Robert Long raken dus nog steeds, trok ik daaruit mijn bescheiden conclusie.

Natuurlijk was de avond zelf geweldig. Ik was er voor de tweede keer (ik had een derde keer trouwens ook geen straf gevonden …) Vrolijke teksten, intieme teksten, uitdagende teksten – vaak zo lichtvoetig dat het wel lijkt of ze ‘zomaar’ zijn ontstaan. Ik hou van taal (beroepsdeformatie, zullen we maar zeggen) en heb hier grote bewondering voor.

Veel teksten zijn nog steeds zo actueel dat ik me afvraag of Robert Long zijn tijd ver vooruit was of dat de mensheid sindsdien maar bitter weinig heeft geleerd … En ik vraag me ook af of ik het antwoord hierop eigenlijk wel wil weten.

Een voorbeeld mag genoeg zijn: Settala, prachtig indringend gezongen door Maaike Widdershoven:

En daarna, hoe vaak nog
Hoe vaak zijn er boten vertrokken
Vol doodsbange mensen
Op zoek naar een plek om in vrede te leven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe vaak nog […]

zwemvest     en deze  (Lesbos, oktober 2018)

Hoe vaak nog, hoe lang nog
Hoe vaak zal een vliegtuig vertrekken vol doodsbange mensen
Terug naar de plaats van hun eigen verschrikking
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe lang nog

Bedankblog Lesbos

Ik ging tien dagen naar Lesbos. Met 620 boeken in vijf verschillende talen.
Nog een keer dank aan de vertalers van ADW Vertalingen, die mijn prentenboek Ducky in de grote wereld belangeloos in het Farsi, Arabisch, Urdu, Kurmanci en Frans vertaalden. Heel veel dank aan de Boekvertalers op de Deventer Boekenmarkt: met jullie opbrengsten kon ik alle drukkosten betalen. En natuurlijk dank aan Maaike Maring, uitgever/eigenaar bij Uitgeverij EigenZinnig die haar tijd en kunde spontaan inzette en prachtig opgemaakte boeken aanleverde!

Vooraf had ik met vijf organisaties op Lesbos contact. Ik wist dus al welke talen ze in welke hoeveelheid konden gebruiken, maakte thuis vast de pakketten klaar, boekte koffers bij en vertrok.

koffer

Het eerste pakket was voor Home for all, waar mijn man en ik als vrijwilligers gingen helpen. Home for all is het prachtige initiatief van een Grieks echtpaar, Nikos en Katerina. Zes dagen per week worden er door de vrijwilligers vier groepen mensen uit Moria opgehaald. Bij Home for all krijgen ze een goede maaltijd, we maken een lijst met kledingmaten en zoeken de meest passende kleding voor de mensen uit die ze dan mee terugkrijgen naar Moria.
We horen verhalen waardoor we beseffen dat de titel van de uitzending op 9 oktober Brandpunt+ Moria, de hel op aarde niet overdreven is. Helaas!
We troosten, spelen met de kinderen en praten met handen en voeten. Totdat de groep weer terug moet. Soms huilen kinderen hartverscheurend omdat ze niet terug naar Moria willen, soms klampt een volwassene zich wanhopig aan je vast en soms bijt je zelf maar even op de binnenkant van je wang …
Home for all … een geweldige organisatie. Daar ging dus de eerste lading boekjes naartoe.

Daarna bezochten we Tapuat, een educatief project. Ook hier komen kinderen uit Moria naartoe. Ze worden met een bus opgehaald en gaan hier naar school. Het beleid qua fotograferen van vluchtelingen op Lesbos is streng, maar ik heb wel een foto van de boeken die we daar hebben achtergelaten:

Tapuat                             Moria

Ons volgende bezoek was aan Stichting Bootvluchteling op Moria (rechterfoto).

De dag daarna draaide ik een shift mee bij Shower Power (women only). Shower Power haalt zes dagen per week vrouwen en kleine kinderen op uit Moria. Ze kunnen in het Shower Power-huis douchen met warm water. Het is er schoon en het is er veilig voor ze. Daarna krijgen ze thee met wat lekkers, kunnen ze een beetje ontspannen en wordt er met de kinderen gespeeld.

De laatste stapels gingen naar Kara Tepe, het andere kamp op Lesbos. Ik ben daar al een paar keer eerder geweest, om mijn andere boeken uit te delen, en ze waren ook weer erg blij met dit nieuwste peuter-/kleuterboekje!

KT “Jamil & Jamila’ lezen op Kara Tepe

 

SP ‘Ducky’ lezen bij Shower Power

 

 

Ducky in vijf nieuwe vertalingen

Dankzij de sponsoring van de Vertalersstand van de Deventer Boekenmarkt had ik de mogelijkheid om mijn prentenboek ‘Ducky in de grote wereld‘ (Uitgeverij EigenZinnig) in vijf talen mee te nemen naar Lesbos!

Flyer Deventer Boekenmarkt
Naast de Jamil&Jamila’s nam ik drie koffers vol prentenboeken mee: in het Kurmanci, Frans, Arabisch, Farsi en Urdu. De vertalingen zijn allemaal belangeloos gedaan door ADW Vertalingen. Maaike Maring van Uitgeverij EigenZinnig leverde mij de prachtig opgemaakte boeken aan. Bovendien stuurde Bruno Tersago me op Lesbos nog een zware doos met Farsi boeken die ik vorig jaar bij hem in Athene mocht achterlaten.

Ducky 5 talen                      Lesbos DR

48 uur Lesbos

‘Dag in, dag uit’ was klaar! Joepie, het prentenboek voor de kleintjes op Kara Tepe. Dankzij de noeste arbeid van de vrijwillige vertalers hadden we acht talen: Nederlands, Grieks, Duits en Engels zat in √©√©n band en wij dachten Farsi, Arabisch, Kurmanci en Frans ook in √©√©n band te doen en die boeken mee te nemen. Totdat Esther me belde. Dat we even waren vergeten dat Farsi en Arabisch ‘andersom’ leest, dus dat we die laatste vier talen niet in √©√©n band konden laten drukken. Droomvallei Uitgeverij maakte er dus twee verschillende van.

Op donderdag 19 oktober was het zover. Esther kwam de hal van Schiphol in met 21 kilo boeken! We landden in het begin van de avond op Lesbos en gingen meteen door naar Nikos en Katerina. Wat een geweldige mensen zijn dat toch! Leandra was daar al, zij was ’s ochtend vanuit Thessaloniki komen vliegen. We zagen het magazijn met winterkleren en aten met vluchtelingen uit Moria aan tafel.

20171020_094609  20171020_094542

De volgende ochtend werden we op Kara Tepe verwacht. Dit keer hoefden we de boeken niet mee te dragen in kratten, maar was er een heuse bolderkar. We zijn met Roos van Because we Carry bij alle isoboxen waar kinderen t/m 7 jaar woonden langs geweest en hebben ze een boekje gegeven.

20171023_211233              20171020_103059

Ook overhandigden we de boekjes aan Stavros Mirogiannis. Hij kreeg ook de door Leandra in het Grieks vertaalde ‘Rezi’ die ik hem in juli al had beloofd – toen bestond het boekje alleen nog maar in het Kurmanci.

Zaterdagochtend vlogen we weer naar Nederland. Het was een constructief en goed bliksembezoek!

Ps: Esther heeft uitgerekend dat we sinds onze eerste reis eind 2014 al zo’n 2500 boekjes hebben uitgedeeld. Dank aan de sponsors, dank aan Droomvallei Uitgeverij, dank aan alle vertalers en de illustratoren!

 

20171020_114903

Dag in, dag uit

De meeste mensen kennen het fenomeen wel: dag in, dag uit naar je werk; dag in, dag uit op de fiets door de regen; dag in, dag uit haasten, rennen, stressen …
Dit boekje vertelt over het leven van de vele peuters en kleuters dag in, dag uit op CampUS Kara Tepe op Lesbos.

Peuters en kleuters
Afgelopen zomer was ik voor de tweede keer op Kara Tepe. Ik sprak met √©√©n van de medewerkers van Because we Carry en al pratende realiseerden we ons dat er nu weliswaar boekjes waren voor kinderen vanaf zes jaar (‘Jamil & Jamila‘) en ook voor de wat oudere kinderen is er het boekje ‘Reza’.¬† Reza heette voorheen ‘Dawar‘ en ligt nu tot mijn grote vreugde in de ervaren handen van Droomvallei Uitgeverij waar de titel is omgedoopt tot ‘Reza’ (de inhoud in hetzelfde gebleven).
Maar voor de kleinere kinderen was er nog niets.
Ik besloot voor hen een boekje te schrijven over het dagelijks leven op Kara Tepe:
Dag in, dag uit.

Veel talen!
Afgelopen zaterdag werd het boekje gepresenteerd in het Nederlands/Duits/Engels/Grieks. De illustraties van Kitty van Oosten zijn prachtig en levensecht. De vele honden, maar ook de slang, de foodtruck, het ‘bananen-ontbijt’; we vinden het allemaal terug in Dag in, dag uit!

Op 19 oktober vertrekken Esther van der Ham en ik naar Lesbos waar we Leandra Zoulfoukaridis ontmoeten. Samen gaan we de boekjes uitdelen op Kara Tepe in de talen Arabisch/Farsi/Frans/Kurmanci.