Naar Griekenland – III

Gisteren kwam eind van de middag eerst het superbericht dat de boeken ‘Jamil & Jamila’ in Arabisch, Urdu en Nederlands aangekomen zijn.
Deze boeken worden gedoneerd –  onder meer door de actie ‘Jij een boek? Zij een boek!’ – door Droomvallei Uitgeverij.

’s Avonds stuurde Effie Emmanouilidou foto’s van ‘Dawar’.  Letterlijk vers van de pers ligt de stapel Nederlandse en Farsi boeken in Athene te wachten.

Preview:
‘Wat heeft je moeder?’ vraagt Storm als ze weer naar Dawars huis lopen.
‘Ze is bang.’
‘Wat?’ Storm is heel verbaasd.
‘Soms denkt ze dat we nog in Afghanistan zijn. Dat er allemaal mensen zijn die ons willen oppakken. Dat er oorlog is en overal gevaar. Dan is ze zo bang dat ze niets meer durft. Ze durft niet eens meer uit bed,’ vertelt Dawar.
‘Wat erg.’ Storm is er even stil van. ‘Heb jij dat ook?’
‘Hmm. Niet zo erg als zij. Maar vuurwerk vind ik vreselijk eng. Toen ik net in Nederland was, ging ik naar de nieuwkomersklas. Zo heette dat. Daar heb ik geleerd dat ik heel stevig op mijn voeten moet gaan staan als ik bang ben. En rustig adem moet halen en naar voren moet kijken. Maar dat is moeilijk, want als ik bang ben, wil ik me het liefst verstoppen of heel hard wegrennen.’
Dat snapt Storm wel.
‘En ik ben vaak boos,’ gaat Dawar verder.  ‘Op mijn eerste school hing een boksbal. Daar mocht ik altijd heel hard tegen slaan. Dat hielp.’
‘Zoals je nu tegen de voetbal schopt,’ begrijpt Storm.

voetbal

 

Voor informatie, lezingen, verkooppunten en/of donaties kunt u zich wenden tot
Elsbeth de Jager (info@elsbethdejager.nl) of Ellen Singer (Ellen.Singer@aztech.nl).

‘Dawar’ is op dit moment in het Nederlands en het Farsi verkrijgbaar. De eerstvolgende talen die verschijnen zijn Duits, Engels en Grieks.

Dawar voorkant

Prijs per boekje €10,00.

Helpt u mee?

De verkoop van deze boeken zorgt ervoor dat wij op korte termijn weer nieuwe boeken naar deze vluchtelingenkinderen kunnen brengen!

Dawar achterkant

Naar Griekenland – II

Het ontstaan van Dawar

Gisteren blogde ik over bescheiden wensen die door blijven groeien. Op die manier is ook mijn nieuwe boek “Dawar” ontstaan. In Griekenland zijn er namelijk heel veel vluchtelingen die Farsi spreken. Deze vluchtelingen zitten vaak samen met Syrische vluchtelingen in opvangtehuizen of kampen. Nou kun je natuurlijk niet een Syrische vluchteling een Arabische “Jamil & Jamila” geven en een Afghaanse of Iraanse vluchteling niets.
Dat zou dus betekenen dat er heel veel tehuizen zouden afvallen. Dat we met lege handen zouden komen op plaatsen waar alleen Afghaanse/Iraanse vluchtelingen wonen. Dat wilde ik niet.
Mijn eerste idee was dat ik een kort verhaal zou proberen te schrijven. Ik dook in de achtergronden van deze vluchtelingengroep en werd geraakt. Diep geraakt.
Zou dit verhaal misschien toch een boek kunnen worden? In zo’n korte tijd? Een geïllustreerd, in het Farsi vertaald boek? Het leek me onwaarschijnlijk. Maar ik wilde zo graag. Ik dacht aan een motto van Pippi Langkous en stortte me erin.Plaatje-pippi-langkous

Waarheidsgetrouw

Natuurlijk had ik het alleen nooit gered. Bruno Tersago was een grote hulp. Ik kon allerlei praktische zaken aan hem vragen (Van: “Hoe zit het met vakken en schooltijden op Griekse basisscholen?” tot “Vertel eens iets meer over Malakasa dan ik in de media kan vinden.”) Dankzij deze informatie kon ik een verhaal schrijven dat overeenkomt met de feiten.

En nu?

Na schrijven, schrappen, wakker liggen en lange wandelingen om mijn hoofd leeg te maken, nadat Ellen Singer en Leandra Zoulfoukaridis de beginhoofdstukken hadden gelezen en enthousiast waren, begon ik erin te geloven: het zou een heus boekje gaan worden.
En daarmee kwamen de volgende stappen: Hoe kwamen we aan een illustrator? En aan een vertaler? De tijd ging namelijk echt dringen.

Illustrator Gerda Wierda, tevens juf in een nieuwkomersklas op een basisschool, nam de uitdaging op zich en maakte prachtige tekeningen voor “Dawar”. mailenDe Griekse Katerina en de Nederlandse Storm zijn met elkaar aan het mailen.

Het vinden van een vertaler op zo’n korte termijn bleek zeer moeilijk, maar gelukkig vond ik Farangis Dawoody bereid om náást haar werk deze klus op zich te nemen. Ondertussen deed Leandra – even tussen alles wat ze voor de reis regelt door – de eindredactie van de Nederlandse “Dawar”.
Volgens mij hebben we allemaal slapeloze nachten gehad. Zeker arme Ellen die de DTP op zich had genomen …
Maar “Dawar” is geboren en ik ben er dolblij mee.

Op deze plaats nogmaals: iedereen, ook degenen die spontaan t.b.v. de drukkosten hebben gedoneerd, heel hartelijk dank!

We gaan vele kinderen gelukkig maken.