Via Lesbos samen naar een taalvirtuoos

Op mijn laatste Lesbos-reis in de herfst 2018 leerde ik Marjolein kennen: zij vond hulp aan vluchtelingen net zo belangrijk als ik, bleek in dezelfde woonplaats opgegroeid te zijn als ik – sterker nog, we zijn jarenlang achterburen geweest – had paardgereden bij dezelfde manege, boeken geleend bij dezelfde bieb enz. Dat schept een band. We bleken allebei gek te zijn op Robert Long. Dat maakte de band nog wat sterker;)
En zo spraken we natuurlijk af om samen naar de voorstelling ‘De dag dat ik Robert Long ontmoette‘ te gaan. Nog nooit heb ik zoveel (tegenstrijdige) reacties op één simpele ‘Hoera, we hebben kaartjes’-post op social media gehad. De teksten van Robert Long raken dus nog steeds, trok ik daaruit mijn bescheiden conclusie.

Natuurlijk was de avond zelf geweldig. Ik was er voor de tweede keer (ik had een derde keer trouwens ook geen straf gevonden …) Vrolijke teksten, intieme teksten, uitdagende teksten – vaak zo lichtvoetig dat het wel lijkt of ze ‘zomaar’ zijn ontstaan. Ik hou van taal (beroepsdeformatie, zullen we maar zeggen) en heb hier grote bewondering voor.

Veel teksten zijn nog steeds zo actueel dat ik me afvraag of Robert Long zijn tijd ver vooruit was of dat de mensheid sindsdien maar bitter weinig heeft geleerd … En ik vraag me ook af of ik het antwoord hierop eigenlijk wel wil weten.

Een voorbeeld mag genoeg zijn: Settala, prachtig indringend gezongen door Maaike Widdershoven:

En daarna, hoe vaak nog
Hoe vaak zijn er boten vertrokken
Vol doodsbange mensen
Op zoek naar een plek om in vrede te leven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe vaak nog […]

zwemvest     en deze  (Lesbos, oktober 2018)

Hoe vaak nog, hoe lang nog
Hoe vaak zal een vliegtuig vertrekken vol doodsbange mensen
Terug naar de plaats van hun eigen verschrikking
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe lang nog

Jamil & Jamila

Gisteren kwam ik een foto van twee jaar geleden tegen:

II

De Syrische mama met drie kleine kinderen, die ik in 2014 in Kilis ontmoette en tot onze verbazing en ontroering in 2017 in Safe Haven, Athene, opnieuw. Zij herkende mij en we moesten allebei huilen. Een maand daarna kon ze m.b.v. donaties (onder meer via Facebook, social media hebben ook hun kracht) hun tickets naar Duitsland boeken. Eindelijk, na jaren van angst, onzekerheid en gevoelens waar ik niet eens aan durf te denken, waren ze weer samen met de papa.

Net las ik een al wat oudere recensie over Jamil & Jamila:
Jamila woont al een poosje in het vluchtelingenkamp, samen met haar familie. Niet haar hele familie, want haar broer Farouk is er niet en ze weten ook niet waar hij dan wel is. […] Vandaag komt er een nieuw klasgenootje: Jamil. […] Jamil wil niet nadenken over wat hij heeft meegemaakt en er al helemaal niet over praten.

Over deel 2 ‘Heimwee’ schreef dezelfde recensent onder meer:
In dit boekje worden op een eenvoudige en begrijpelijke manier de gevolgen van de oorlog beschreven, zonder dat het heel zwaar wordt gemaakt. Je leest waardoor het zusje van Jamil verlamd is geraakt en je leest ook waarom zingen zo belangrijk is. Dit wordt allemaal op een begrijpelijke en eenvoudige manier beschreven. Ook komen er leuke en blijde dingen aan de orde in het boekje. Dit boekje is daarom zeer geschikt om samen met je kind(eren) te lezen […]

Ik zou zeggen: Lees, koop, doneer, doe … Het is helaas nog steeds zo nodig!

IMG_20170428_183745_946        wereldburger

Recensies ‘Vlucht naar Libanon’

Inmiddels is de roman ‘Vlucht naar Libanon’ al bijna drie weken geleden gelanceerd. Na het superleuke boekenfeest in Breda beginnen nu de eerste recensies binnen te druppelen. Altijd weer heel spannend!

De eerste recensie die ik onder ogen kreeg, was van Puntsgewijs. Ik was er heel blij mee!
Citaat: Vlucht naar Libanon zet heel scherp twee werelden tegenover elkaar. Het ontzettend luxe leventje in Nederland, tegenover een kamp met vluchtelingen in Libanon. […] En dan heb je Rosa, die de wereld een stukje mooier probeert te maken. Wat een druppel op de gloeiende plaat lijkt, maar ondertussen ontzettend veel betekent voor de kinderen in de vluchtelingenkampen.
Twee auteurs schreven aan dit boek. Toch merk je niet wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Het is één verhaal geworden. Een prachtig verhaal. […] Een boek dat je absoluut gelezen moet hebben!

De tweede recensie die ik las, was  ook fijn, al moest ik erg slikken bij de opmerking: De hele vluchtelingenproblematiek is voor mij wat ver van mijn bed inmiddels, zo van ik weet het nu wel … Gelukkig stond er meteen achter: … maar hiermee komt het toch weer dichterbij. Dat vind ik knap gedaan.
Ik hoop dat deze roman ondanks het feelgood-genre en de luchtige stijl mensen aan het denken zet. De omstandigheden in het boek zijn helaas de bittere waarheid.

En dan tot slot een hele mooie, die ik net van bol heb geplukt:fictie

LIb II                  Lib

Boekpresentatie ‘Vlucht naar Libanon’

Hoewel het gisteren niet mijn eerste boekpresentatie was, blijft zo’n  presentatie superleuk. Alleen al elke keer het zien van een stapel van mijn nieuwste boek, vers van de pers, maakt me blij! En gisteren ging het om de roman ‘Vlucht naar Libanon‘, een bijzondere roman omdat onze ervaringen in de Libanese vluchtelingenkampen erin verweven zitten. Wat is dat een indrukwekkende reis geweest!

20190414_222310

Ik ontmoette Francien weer, die ‘Help! Mijn krullen!’ zo prachtig heeft geïllustreerd en ook de illustraties voor de dichtbundel ‘De lapjeskat met de rodehond’ gaat verzorgen, en ik leerde Ingrid van der Knaap kennen, die mij met aanstekelijk enthousiasme de geweldige illustraties liet zien, die ze al heeft gemaakt voor ‘Op glad ijs’.

IMG-20190414-WA0015

Esther had er echt een feest van gemaakt. Een Droomvallei-feest met veel auteurs, illustrators, bloggers en boeken. Ik heb genoten!

NPO Radio 2 met de mol uit Hoei

Het is gelukt! Twee weken geleden was ik bij de Timur Timur Show op radio 2 en kreeg ik behalve Beiroeit, Het land van Oeit en Detroeit ook de plaatsnaam Hoei door!

Het ‘enige’ wat ik hoefde te doen, was de persoonsvorm ‘ontgroeit’ veranderen in ‘ontgroei’, oftewel het hele gedicht omgooien. Maar het is gelukt!

Vanmorgen heb ik het gedicht voorgelezen op de radio. Je kunt het hier terugluisteren:

radio TTS

Francien van Lang heeft het gedicht werkelijk prachtig geïllustreerd.

De mol uit Hoei

De dichtbundel ‘De lapjeskat met de rodehond’ verschijnt in 2020.

Tekst: Elsbeth de Jager
Illustraties: Francien van Lang
Uitgeverij: Droomvallei Uitgeverij

De lapjeskat met de rodehond

Sommige projecten duren jaren. Omdat de tijd er niet is. Of de inspiratie. Of de innerlijke rust. Of alle drie …
Des te groter de vreugde als het opeens toch in een stroomversnelling raakt, zoals met mijn gedichtenbundel ‘De lapjeskat met de rodehond’ die volgend jaar door Droomvallei Uitgeverij uitgegeven wordt.

Vandaag deelde illustrator Francien van Lang het eerste gedicht op social media en schreef er het volgende bij: “Hou jij ook zo van letters? Met letters geef je uiting aan je blijdschap, liefde, verdriet. Samen maken ze woorden, teksten. Ook ik zou niet zonder letters kunnen, het geeft mij inspiratie om te illustreren. Elsbeth de Jager kan zo prachtig met woorden stoeien, dat ik heel blij ben om samen met haar te mogen werken aan een in 2020 uit te komen gedichtenbundel “De lapjeskat met de rodehond” Hier alvast een klein voorproefje 🙂”

Onnodig om te zeggen dat ik hier heel blij mee ben!

FB afbeelding Francien

Chaos en het vervolg

Wat is dat toch dat na vele, vele uren (spreek: maanden) schrijven een boek eindelijk naar de drukker is en dat dan niet het jubelende gevoel ‘YES!’ overweegt, maar de vraag ‘Waar zijn mijn hoofdpersonen gebleven?’ Natuurlijk, de euforie en de YES zijn er overduidelijk, maar vaak blijf ik nadenken. Hoe gaat het hierna met Rosa? (uit Vlucht naar Libanon, dat deze maand verschijnt … maar stiekem denken we al na over een deel 2). Of met Naomi uit mijn allereerste kinderboek? (Daarom verscheen na ‘Niet waar!’ het tweede deel ‘Echt wel!’, nu samen in één band ‘Hoe bedoel je?‘)

Ook de verhaallijn van het vervolg op Chaos begint zich steeds meer af te tekenen. Eerst in mijn hoofd en nu ben ik alweer een tijdje op papier bezig.
Nadenken, hoofdlijnen, een paar scènes uitschrijven, veel schrappen, ideeën bij voorbaat al verwerpen en daarna stiekem toch uitproberen … Kortom: ik ben heel blij dat ik weer bezig mag zijn met Lara en Marius. Hoe gaat het verder met ze? En met Rutger?

Dat ik niet de enige ben die daarmee bezig is, bewijst de nieuwste recensie over ‘Chaos’, die ik op bol vond.recensie Chaos

Inspiratie, de mol en radio 2

Waar haal ik mijn inspiratie vandaan, vragen mensen mij vaak. Het antwoord is heel flauw: ‘uit alles’.
Toch is dat zo. In 2011 was ik bij iemand bij wie de keuken verbouwd ging worden. ‘Ja,’ zei ze me. ‘Het wordt altijd eerst een chaos, voordat je kan gaan opbouwen.’ Het woord ‘chaos’ bleef haken. Ik wist vanaf dat moment dat ik ooit een roman zou schrijven met die titel. Ook het thema zat toen al in mijn hoofd.
En ‘Chaos‘ verscheen inderdaad, vorig jaar bij Uitgeverij Tinteling Romance.

Chaos stapel

Vorige week zei iemand de volgende zin: ‘Ze is de hoop ontgroeid’. Een zin waarover ik na bleef denken. Opeens was daar een mol in mijn gedachten. Een mol die geen zin meer had in het leven ondergronds, ze wilde licht, lucht, ruimte. Ze was haar hoop ontgroeid. Ik schreef er een kort verhaal over en probeerde daarna een limerick.
Alleen … vind maar eens een plaatsnaam, rijmend op -oeit (vanwege ontgroeid).

Ik kwam met deze vraag bij NPO Radio 2.

foto radio 2 - 2

Volgens de presentator luisterden – en dachten – honderdduizenden mensen mee. Er kwam een plaatsnaam die bijna voldeed. Met een kleine aanpassing heb ik nu mijn limerick. Hier op YouTube kun je het gesprek terugluisteren.

Radio II

Francien van Lang gaat het gedichtje weer illustreren en volgend jaar staat hij in mijn bundel kindergedichten:
“De Lapjeskat met de rodehond”
2020 bij Droomvallei Uitgeverij.

Inspiratie ligt soms letterlijk voor het oprapen 😉