Zwitserse uitgave Jamil & Jamila

Vijf jaar geleden stapten Esther en ik in het vliegtuig naar Gaziantep: onze eerste Jamil & Jamila– reis. Onze koffers zaten zo vol met boeken en stickers voor de vluchtelingenkinderen daar dat er geen plaats/gewicht over was voor iets anders en we dus letterlijk op onze bergschoenen naar de minister gingen (Ik had nog wel nieuwe veters van mijn man gekregen, dat wel). Later bleek dat dat eigenlijk ‘gewoon’ was voor dit soort reizen, want in Libanon liepen we op bergschoenen met het zand van de kampen er nog aan naar de ambassade 😉 Er zijn belangrijkere dingen die mee moeten dan mooie kleren.

In die vijf jaar dat ‘Jamil & Jamila’ nu bestaat, gebeuren er steeds weer mooie, nieuwe dingen. Zo kreeg ik vorige week een mail van twee studenten uit Duitsland: voor hun masterstudie over vluchtelingen in kinderboeken hadden ze (de Duitse versie van) Jamil & Jamila gebruikt.

Van Esther kreeg ik een mail dat de Zwitserse versie bijna, bijna, bijna klaar is. Een boek met alle vier de talen die in Zwitserland worden gesproken in één band. Hoe mooi is dat?! Vooral het vinden van een vertaler naar het Reto-Romaans/Rumantsch was een moeilijke opgave. Dankzij een van onze vertalers naar het Fries, Kobe Flapper, is het uiteindelijk toch gelukt!

Muziek

Nadat ik afgelopen week de prachtige documentaire ‘Vluchten in muziek‘  had gezien, moest ik even terugdenken aan de allereerste reis die ik ‘naar de vluchtelingen’ maakte. Dat was eind 2014 en we gingen naar de Turks-Syrische grens om daar onze boeken ‘Jamil & Jamila‘ uit te delen.

Deze

In de Turkse grensplaats Kilis zagen we de mensen letterlijk de grens over komen …
Er was daar ook een schooltje: leerlingen met jassen aan en mutsen op, want het was koud in de containers. Maar droog. Er waren Syrische juffen en een directeur die met een busje de straten afstruinde, op zoek naar (half)wezen die dan met hem mee naar school mochten. (Mocht je dit bekend voorkomen: dit gegeven hebben we in de roman ‘Vlucht naar Libanon‘ verwerkt).

We zagen en hoorden daar ook een klas zingen. De kinderen gingen er helemaal in op, vol vuur stampten en zongen ze mee. Van de tekst begrepen we helaas helemaal niets, wel zagen we hoe goed de muziek ze deed!

Deze 2

Prachtig, de inzet op Lesbos en hoe dat allemaal gerealiseerd wordt. Diep respect. Maar tegelijkertijd intriest dat het nodig is.
Nog steeds …

Jamil & Jamila

Gisteren kwam ik een foto van twee jaar geleden tegen:

II

De Syrische mama met drie kleine kinderen, die ik in 2014 in Kilis ontmoette en tot onze verbazing en ontroering in 2017 in Safe Haven, Athene, opnieuw. Zij herkende mij en we moesten allebei huilen. Een maand daarna kon ze m.b.v. donaties (onder meer via Facebook, social media hebben ook hun kracht) hun tickets naar Duitsland boeken. Eindelijk, na jaren van angst, onzekerheid en gevoelens waar ik niet eens aan durf te denken, waren ze weer samen met de papa.

Net las ik een al wat oudere recensie over Jamil & Jamila:
Jamila woont al een poosje in het vluchtelingenkamp, samen met haar familie. Niet haar hele familie, want haar broer Farouk is er niet en ze weten ook niet waar hij dan wel is. […] Vandaag komt er een nieuw klasgenootje: Jamil. […] Jamil wil niet nadenken over wat hij heeft meegemaakt en er al helemaal niet over praten.

Over deel 2 ‘Heimwee’ schreef dezelfde recensent onder meer:
In dit boekje worden op een eenvoudige en begrijpelijke manier de gevolgen van de oorlog beschreven, zonder dat het heel zwaar wordt gemaakt. Je leest waardoor het zusje van Jamil verlamd is geraakt en je leest ook waarom zingen zo belangrijk is. Dit wordt allemaal op een begrijpelijke en eenvoudige manier beschreven. Ook komen er leuke en blijde dingen aan de orde in het boekje. Dit boekje is daarom zeer geschikt om samen met je kind(eren) te lezen […]

Ik zou zeggen: Lees, koop, doneer, doe … Het is helaas nog steeds zo nodig!

IMG_20170428_183745_946        wereldburger

Voorstellen aan nieuwe pengroep

Net zoals vorig jaar kreeg ik onlangs weer een ‘pengroep’. Vorig jaar waren het twee groepen 8 van een basisschool en ik heb genoten van hun brieven vol met verhalen en originele vragen. Dit jaar heb ik een bovenschoolse plusklas als pengroep, waarvan de leerlingen een stuk jonger zijn. Ik mag tips en weetjes met ze delen en vertellen hoe het is om een boek te schrijven.
En ik hoorde net dat ze in deze pengroep ‘Mama’s zijn stoer’ (Uitgeverij EigenZinnig) gaan lezen.

Mijn ‘ik zal me even voorstellen’-brief is inmiddels de deur uit.

Wie ben ik?
Wat leuk dat wij elkaar gaan leren kennen. Ik zal me vast een beetje aan jullie voorstellen. Mijn naam is Elsbeth de Jager. Mijn man en ik hebben twee volwassen kinderen en een kleinzoon van vier jaar. Allemaal houden we heel veel van lezen en voorlezen 😊. Oh ja, en we hebben ook een hond. Mijn hele leven al wil ik graag een paard hebben, maar daar heb ik nooit plaats voor.

Waarom ben ik schrijfster?
In 2008 begon ik met het schrijven van gedichten en korte verhalen. Ik vond het erg leuk en nadat ik een paar keer een schrijfwedstrijd had gewonnen, wilde ik heel graag een ‘echt boek’ schrijven. Dat werd ‘Niet waar!’ (inmiddels deel 1 van ‘Hoe bedoel je?Uitgeverij EigenZinnig).

niet waar                                             J&J

Inmiddels heb ik al veel kinderboeken geschreven. Ik denk dat ‘Jamil & Jamila‘ (Droomvallei Uitgeverij) mijn bekendste kinderboek is. Ik maakte het samen met Esther van der Ham.
‘Jamil & Jamila’ is in meer dan 17 talen vertaald. Esther en ik gaan regelmatig samen of ieder apart op reis naar vluchtelingenkampen om daar de boeken aan de kinderen uit te delen. In de afgelopen jaren ben ik aan de Turks-Syrische grens geweest, vier keer op Lesbos, in Athene en in Libanon. Elke keer met héél véél koffers vol boeken om uit te delen.

Koffer   KT  SP

Wat schrijf ik nu?
Op dit moment schrijf ik aan twee romans (leeftijd ongeveer 14+). De ene roman is bijna af (maar dat werd ook wel tijd, want ik ben daarmee begonnen in 2008…) en met de andere ben ik net begonnen.
Ook ben ik bezig met een kinderboek voor Kinderboekenweek. Daar kan ik nog niet te veel over verklappen, behalve dat het in een ver land speelt en hele mooie illustraties krijgt!

Wanneer schrijf ik?
Ik heb altijd genoeg ideeën voor verhalen en boeken, maar bijna nooit genoeg tijd ☹
Ik werk namelijk als juf: ik geef Duits en schrijflessen. Verder vertaal ik boeken en artikelen. Dus schrijven doe ik in mijn vrije tijd. Net als lezen natuurlijk 😊.

Ik hoop dat jullie net zo veel plezier hebben of krijgen in lezen en in het schrijven van verhalen als ik!

Groetjes

Elsbeth de Jager

Help    Maryam   Reza

Vlucht naar Libanon – roman

Regelmatig is er iets bijzonders als Esther mij opbelt: ik was met vakantie aan de Tsjechische grens toen ze me belde dat ze mijn paspoortnummer moest hebben, omdat we aansluitend aan mijn vakantie naar de Turks-Syrische grens zouden vliegen om daar (voor de eerste keer) ‘Jamil & Jamila’ aan de Syrische vluchtelingenkinderen uit te delen. Ik was druk aan het vertalen toen ze belde dat ze een grote doos vol ‘Beessies’ had ontvangen voor de boekpresentatie van ‘Anna, waar blijf je?’ en ik had zangles (van de vader van bovengenoemde Anna) toen ze belde dat we naar Libanon zouden afreizen.

Libanon heeft diepe indruk gemaakt. Eerst een bezoek aan Beiroet, een stad waar je niet om de burgeroorlog heen kunt … de burgeroorlog die  volgens mijn herinneringen altijd op het journaal was in mijn kindertijd. Daarna een bezoek aan de Nederlandse ambassade en vervolgens reden we via de Beirut-Damascus Highway de Mount Libanon over. Rechts de borden naar Syrië. Wij gingen rechtdoor en zagen aan de Libanese kant van de bergketen kamp na kamp. Allemaal vol vluchtelingen. Wonend in tenten die vaak uit niet meer dan lappen bestonden.

Libanon     Libanon II

Het leek wel of de kinderen merkten dat er iets ‘anders dan anders’ stond te gebeuren als de auto geparkeerd was, want ze stroomden vaak naar ons toe. Ik heb me elke keer weer afgevraagd waar ze allemaal vandaan kwamen. We deelden de boeken ‘Jamil & Jamila’ uit, gaven high-fives, tekenden hartjes op handen en hoorden talloze malen: ‘Miss, my name is …’

Terug in het vliegtuig naar Istanbul bedachten we om een roman te schrijven over deze indrukwekkende dagen: een compleet fictief verhaal inclusief humor, intriges en liefde, afspelend in en om de Libanese vluchtelingenkampen. Met het zand van de kampen nog aan onze bergschoenen creëerden we de op luxe ingestelde Sylvie en haar idealistische zus Rosa. We bedachten wat hoofdlijnen en eenmaal weer gewend thuis – dat duurde dit keer wel even – begonnen we te schrijven.

Maar John Lennon zei het al: “Life is what happens to you, while you’re busy making other plans.”  Onze roman bleef noodgedwongen steken toen we al over de helft waren. Afgelopen herfst boekten we daarom maar weer een huisje om te schrijven en op 14 april is het zover: Vlucht naar Libanon wordt gepresenteerd op het jaarlijkse boekenfeest van Droomvallei Uitgeverij!

Proefdruk I    aankondiging VnL

Bedankblog Lesbos

Ik ging tien dagen naar Lesbos. Met 620 boeken in vijf verschillende talen.
Nog een keer dank aan de vertalers van ADW Vertalingen, die mijn prentenboek Ducky in de grote wereld belangeloos in het Farsi, Arabisch, Urdu, Kurmanci en Frans vertaalden. Heel veel dank aan de Boekvertalers op de Deventer Boekenmarkt: met jullie opbrengsten kon ik alle drukkosten betalen. En natuurlijk dank aan Maaike Maring, uitgever/eigenaar bij Uitgeverij EigenZinnig die haar tijd en kunde spontaan inzette en prachtig opgemaakte boeken aanleverde!

Vooraf had ik met vijf organisaties op Lesbos contact. Ik wist dus al welke talen ze in welke hoeveelheid konden gebruiken, maakte thuis vast de pakketten klaar, boekte koffers bij en vertrok.

koffer

Het eerste pakket was voor Home for all, waar mijn man en ik als vrijwilligers gingen helpen. Home for all is het prachtige initiatief van een Grieks echtpaar, Nikos en Katerina. Zes dagen per week worden er door de vrijwilligers vier groepen mensen uit Moria opgehaald. Bij Home for all krijgen ze een goede maaltijd, we maken een lijst met kledingmaten en zoeken de meest passende kleding voor de mensen uit die ze dan mee terugkrijgen naar Moria.
We horen verhalen waardoor we beseffen dat de titel van de uitzending op 9 oktober Brandpunt+ Moria, de hel op aarde niet overdreven is. Helaas!
We troosten, spelen met de kinderen en praten met handen en voeten. Totdat de groep weer terug moet. Soms huilen kinderen hartverscheurend omdat ze niet terug naar Moria willen, soms klampt een volwassene zich wanhopig aan je vast en soms bijt je zelf maar even op de binnenkant van je wang …
Home for all … een geweldige organisatie. Daar ging dus de eerste lading boekjes naartoe.

Daarna bezochten we Tapuat, een educatief project. Ook hier komen kinderen uit Moria naartoe. Ze worden met een bus opgehaald en gaan hier naar school. Het beleid qua fotograferen van vluchtelingen op Lesbos is streng, maar ik heb wel een foto van de boeken die we daar hebben achtergelaten:

Tapuat                             Moria

Ons volgende bezoek was aan Stichting Bootvluchteling op Moria (rechterfoto).

De dag daarna draaide ik een shift mee bij Shower Power (women only). Shower Power haalt zes dagen per week vrouwen en kleine kinderen op uit Moria. Ze kunnen in het Shower Power-huis douchen met warm water. Het is er schoon en het is er veilig voor ze. Daarna krijgen ze thee met wat lekkers, kunnen ze een beetje ontspannen en wordt er met de kinderen gespeeld.

De laatste stapels gingen naar Kara Tepe, het andere kamp op Lesbos. Ik ben daar al een paar keer eerder geweest, om mijn andere boeken uit te delen, en ze waren ook weer erg blij met dit nieuwste peuter-/kleuterboekje!

KT “Jamil & Jamila’ lezen op Kara Tepe

 

SP ‘Ducky’ lezen bij Shower Power

 

 

Zweden!

In september nam ik deel aan SmåBUS, het kinderboekenfestival in Småland. Het festival begon voor mij met een auteursbezoek aan het Njudungsgymnasiet in Vetlanda, waar ik twee keer een lezing mocht geven over ‘Jamil & Jamila’.

Tack III

Het was leerzaam, ook voor mij, en leuk met een prachtig origineel bedankcadeautje tot slot:

Tack