Top Nine 2019

Of dit nu echt mijn Top Nine is, weet ik niet, maar het zijn in elk geval de negen foto’s die het meest werden geliked op Instagram het afgelopen jaar.

Nou heb ik een gesloten profiel, dus alleen ‘Instagramvrienden’ konden liken (of niet liken ūüėČ ) en ik heb natuurlijk lang niet alles erop gezet, maar kan me toch wel vinden in de negen foto’s die eruit kwamen. Voornamelijk omdat vijf van de negen foto’s over onze geweldige reis naar Indonesi√ę gaan!

Op nummer 1 zit ik met mijn man heerlijk aan het strand op Bali. Na onze eerste weken op Java (nodig als research voor het boek dat ik nu afschrijf) vlogen we namelijk door naar Bali om daar een schrijfretraite bij Marlies Slegers te volgen. Op de foto daarnaast staan we ’s morgens heel vroeg bij de Bromo (Java) om daar de zonsopgang te zien. Op de laatste van rij 1 zit ik luxe (en onverwacht) business class, te wachten op vertrek naar Jakarta.

Rij 2: Hoera! Vlucht naar Libanon is uit! Daarnaast zie je Devil’s Tears op Nusa Lembongan. Prachtig en zeer indrukwekkend. Op de laatste foto van rij 2 bel ik met mijn vader vanuit het huis in Jakarta waar hij heeft gewoond vanaf zijn 7e tot zijn 11e. Heel bijzonder!

Rij 3: ‘Ons’ hotel verwelkomde ons extra feestelijk toen we daar kwamen om ons tienjarig samenzijn te vieren! Daarnaast een foto gemaakt tijdens de ochtendwandeling met de hond en tot slot het voorlezen bij de Timur Timur show op radio 2 van een gedicht dat in de volgend jaar te verschijnen dichtbundel staat, waarbij Francien van Lang weer de prachtigste illustraties maakt! Ik verheug me er nu al op!

Muur-verhalen

In maart vroeg Emma om Muur-verhalen. Aangezien ik tussen 1984 en 1989 vaak in Berlijn was en zelfs een tijdje in West-Berlijn heb gewoond, schreef ik mijn herinneringen aan die bijzondere tijd voor haar op en mailde ze naar haar toe.

Ook haalde ik mijn oude fotoboeken uit het stof en vond foto’s van mij bij de Muur, van mij in de metro waarmee ik de grens over ging, ik op de Alex Passage waar ik om die Ostmarken kwijt te raken ten slotte maar een soeplepel kocht (die ik nog steeds gebruik trouwens) en nog meer.

Je kunt het hier allemaal lezen en bekijken.

En om het nog leuker te maken … helemaal onderaan vind je een klein tipje van de sluier over de Young Adult roman, die Gaby Rasters en ik momenteel samen schrijven.

Via Lesbos samen naar een taalvirtuoos

Op mijn laatste Lesbos-reis in de herfst 2018 leerde ik Marjolein kennen: zij vond hulp aan vluchtelingen net zo belangrijk als ik, bleek in dezelfde woonplaats opgegroeid te zijn als ik – sterker nog, we zijn jarenlang achterburen geweest – had paardgereden bij dezelfde manege, boeken geleend bij dezelfde bieb enz. Dat schept een band. We bleken allebei gek te zijn op Robert Long. Dat maakte de band nog wat sterker;)
En zo spraken we natuurlijk af om samen naar de voorstelling ‘De dag dat ik Robert Long ontmoette‘ te gaan. Nog nooit heb ik zoveel (tegenstrijdige) reacties op √©√©n simpele ‘Hoera, we hebben kaartjes’-post op social media gehad. De teksten van Robert Long raken dus nog steeds, trok ik daaruit mijn bescheiden conclusie.

Natuurlijk was de avond zelf geweldig. Ik was er voor de tweede keer (ik had een derde keer trouwens ook geen straf gevonden …) Vrolijke teksten, intieme teksten, uitdagende teksten – vaak zo lichtvoetig dat het wel lijkt of ze ‘zomaar’ zijn ontstaan. Ik hou van taal (beroepsdeformatie, zullen we maar zeggen) en heb hier grote bewondering voor.

Veel teksten zijn nog steeds zo actueel dat ik me afvraag of Robert Long zijn tijd ver vooruit was of dat de mensheid sindsdien maar bitter weinig heeft geleerd … En ik vraag me ook af of ik het antwoord hierop eigenlijk wel wil weten.

Een voorbeeld mag genoeg zijn: Settala, prachtig indringend gezongen door Maaike Widdershoven:

En daarna, hoe vaak nog
Hoe vaak zijn er boten vertrokken
Vol doodsbange mensen
Op zoek naar een plek om in vrede te leven
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe vaak nog […]

zwemvest     en deze  (Lesbos, oktober 2018)

Hoe vaak nog, hoe lang nog
Hoe vaak zal een vliegtuig vertrekken vol doodsbange mensen
Terug naar de plaats van hun eigen verschrikking
Op weg van de hel naar de waanzin
Hoe lang nog

Recensies ‘Vlucht naar Libanon’

Inmiddels is de roman ‘Vlucht naar Libanon’ al bijna drie weken geleden gelanceerd. Na het superleuke boekenfeest in Breda beginnen nu de eerste recensies binnen te druppelen. Altijd weer heel spannend!

De eerste recensie die ik onder ogen kreeg, was van Puntsgewijs. Ik was er heel blij mee!
Citaat: Vlucht naar Libanon zet heel scherp twee werelden tegenover elkaar. Het ontzettend luxe leventje in Nederland, tegenover een kamp met vluchtelingen in Libanon. […] En dan heb je Rosa, die de wereld een stukje mooier probeert te maken. Wat een druppel op de gloeiende plaat lijkt, maar ondertussen ontzettend veel betekent voor de kinderen in de vluchtelingenkampen.
Twee auteurs schreven aan dit boek. Toch merk je niet wie welk hoofdstuk heeft geschreven. Het is √©√©n verhaal geworden. Een prachtig verhaal. […] Een boek dat je absoluut gelezen moet hebben!

De tweede recensie die ik las, was¬† ook fijn, al moest ik erg slikken bij de opmerking: De hele vluchtelingenproblematiek is voor mij wat ver van mijn bed inmiddels, zo van ik weet het nu wel … Gelukkig stond er meteen achter: … maar hiermee komt het toch weer dichterbij. Dat vind ik knap gedaan.
Ik hoop dat deze roman ondanks het feelgood-genre en de luchtige stijl mensen aan het denken zet. De omstandigheden in het boek zijn helaas de bittere waarheid.

En dan tot slot een hele mooie, die ik net van bol heb geplukt:fictie

LIb II                  Lib

Schrijfnieuws: Chaos

Midden in deze chaotische tijd van verhuizing en nieuw werk komt mijn debuutroman ‘Chaos‘ uit: op 20 juni bij Uitgeverij Tinteling Romance. Het is een schrijfproces van jaren geweest. Lara is me dierbaar geworden, ze kroop eerst onder mijn huid en staat nu op de cover van een boek, mijn boek, mijn allereerste roman. Hoe geweldig is dat!

Cover Chaos

Afgelopen week waren Helma Ketelaar en ik te gast bij Ruud Bochardts ‘In derde termijn’ van Gooi TV.
Helma vanuit onder meer haar expertise als ‘Heterocoach’ en ik als auteur van ‘Chaos’. Het interview wordt aanstaande woensdag uitgezonden, maar is hier al te zien en te beluisteren.

Helma over ‘Chaos’: Als ervaringsdeskundige herken en voel ik het in elke regel. Hoe anders mijn eigen proces ook is gelopen. De kern van dit gevoel is herkenbaar in het verhaal verweven. Zo waardevol dat dit er is. Lekker leesbaar in het algemeen en met een waardevolle herkenbaarheid voor de “Hetero van de Homo”

Schrijfnieuws: Pengroep

De bedoeling van ‘Pengroep’ is om schrijvers met schoolklassen te laten schrijven. Ik kreeg een leuke school: de beide groepen 8 stuurden me uitgebreide en vaak mooi versierde brieven vol met vragen als:
– ‘Is het moeilijk om een boek te schrijven? Ik wil het wel doen, maar als het moeilijk is, doe ik het niet.’
– Waarom bent u ook docent Duits?
– Moeten uw leerlingen ook wel eens een Duits boek schrijven?
Groep 8A

Nadat ik alle brieven had beantwoord, heb ik nog met beide klassen geskypt. De leukste vraag: ‘Hebt u ook last van de paparazzi?’ ūüôā

skypen

Vertaling gedicht

Vertalen van gedichten en liedteksten: ik houd ervan.

Begin dit jaar kreeg ik een telefoontje van Kate Schlingemann. Er moest (mocht) een gedicht van haar naar het Duits vertaald worden en of ik dat, als haar ‘vaste vertaler’, wilde doen. Het ging om de app Puzzling Poetry junior die naar de Leipziger Buchmesse ging. Ze vertelde me alvast dat het een gedicht was vol met niet-bestaande woorden. Dat bleek inderdaad het geval. Ik vond het een geweldig gedicht, vol met woorden als ‘mondhoek-opkrultangen’ en ‘zelfbeeld-uitdeukers’.

Kate

Ik heb zelden zo’n leuke, creatieve vertaal-uitdaging gehad.