Drie jaar niet gelezen …

Ik kom uit een gezin waarin iedereen las. Ik ook. Heel vaak was ik in de bieb te vinden, want ook al verwende mijn vader mij enorm met boeken, ik was zo enthousiast en las zo snel, daar was niet tegenop te kopen. Ook mijn kinderen zie je zelden zonder boek. Ik kan me een huis zonder boeken dan ook niet voorstellen, laat staan een leven zonder boeken.

In Griekenland hebben wij vorige maand veel boeken uitgedeeld. In Safe Haven, bij de ‘oude luchthaven’ Ellinikon en ook op Kara Tepe. Overal viel de gretigheid op waarmee de kinderen zich meteen in hun pasverworven schat verdiepten.

Ellinikon ‘Dawar’ lezen – Ellinikon Athens

Tijdens de workshop die ik op Kara Tepe mocht geven, kwam er een oudere jongen voorlezen uit ‘Jamil & Jamila’. Hoewel hij vanwege zijn leeftijd duidelijk niet tot de doelgroep behoorde verslond hij het boek.
Bij navraag bleek hij al drie jaar (drie jaar!) niet gelezen te hebben. Hij had geen boeken, maar vooral: hij miste een plek waar hij eens even helemaal alleen kon zijn en kon lezen.
En ja, dat miste hij. Enorm.

Zo’n gesprekje … tussen de bedrijven door … nuchter verteld … als feit; het zet mij opnieuw aan tot nadenken!

Advertenties

In Griekenland – III

Twee dagen Lesbos

Bij Nikos en Katerina werden we heel hartelijk ontvangen. Vooral Leandra, die al een oude bekende van ze was. De “Jamil en Jamila” boeken zijn bij hen afgeleverd. Desondanks en ondanks het feit dat we 23 kilo mee mochten van Athene naar Lesbos en onze overbodige rommel in ons appartement in Athene konden achterlaten, had ik een loodzware koffer met overgewicht … Dat kwam natuurlijk door “Dawar” die mij in ruime getale vergezelde.

’s Nachts had Leandra eindelijk het bericht gekregen dat niet alleen Because We Carry  maar óók Save the Children toestemming gaf voor mijn workshop. Die zijn we in Mytilini voor alle kinderen gaan kopiëren en daarna reden we naar Kara Tepe. Na alle officiële registraties liepen we het kamp in. De tenten met sneeuw die ik van de winter veelvuldig op het nieuws voorbij zag komen zijn inmiddels vervangen door isoboxen. Ik probeerde me in te beelden hoe het is om alles achter te moeten laten, de levensgevaarlijke boottocht te overleven en in zo’n isobox te wonen met vijf kinderen … Niet wetend wanneer je ‘verder’ mag en waar naar toe …

We boden een Grieks exemplaar van “Jamil & Jamila” aan aan General Manager
Stavros Mirogiannis.

20170427_131432

Later op de middag gingen we naar ‘de zwemvesten’ aan de andere kant van het eiland. Ik kan hier niet veel over zeggen, ik schiet nog elke keer vol als ik mijn foto’s zie, de ellende die erachter zit, onmetelijk, onmenselijk …

IMG_20170427_164403_917

De volgende dag stonden we samen met de leden van team 80 van BWC 825 ontbijten klaar te maken die we daarna ronddeelden. Na de workshop (er werden boze mannen getekend achter tralies; al het fruit in het land van herkomst werd in de meest onwerkelijk mooie kleuren getekend; ook de bananen die bij het ontbijt horen werden vaak op papier gezet) haalden we de vier kratten met boeken op: “Jamil & Jamila” in het Arabisch, Frans, Grieks en Urdu, “Dawar” in het Farsi. (Ondanks het feit dat we 250 exemplaren hadden laten drukken, hadden we Farsi tekort. Die sturen we na.)
Wat waren de kinderen weer blij!
(Vanwege de privacy van de kinderen post ik hier geen foto’s van).

IMG_20170428_120515_789

 

In Griekenland – I

Zaterdagavond vertrokken Ellen Singer, haar zoon Storm en ik met vele “Jamil & Jamila” boeken naar Athene. Virginia Katsimpiri haalde ons van het vliegveld en Leandra Zoulfoukaridis wachtte ons op in het appartement.

Natuurlijk dook ik meteen op de dozen met “Dawar” af. Het is altijd spannend en geweldig om je nieuwe boek voor het eerst in handen te houden, maar dit keer was het wel extra speciaal.

Lezing

Zondagavond hielden Ellen en ik bij PEEMPIP een lezing over “Jamil & Jamila” waar we op het laatste moment nog slides over de minicontainers van Esther van der Ham en ook over “Dawar” aan toegevoegd hebben. Never a dull moment. De presentatie werd live gestreamd via Facebook. Voor alles is een eerste keer 🙂

20170423_185011

Nederlandse Ambassade

Maandag vertrokken we naar de Nederlandse Ambassade waar we heel hartelijk werden ontvangen. We zijn ruim een uur binnen geweest en hebben uitgebreid kunnen vertellen over het Jamil & Jamila project en over de net verschenen Dawar voor de Farsi-sprekenden die hier in Griekenland in grote getale aanwezig zijn. Voor allebei bestond grote interesse.

20170424_125523

Safe Haven

’s Middags stond Safe Haven op het programma. We maakten kennis met Salam Aldeen in het House of Peace. De kinderen waren blij met de boeken en begonnen enthousiast te kleuren.

FB_IMG_1493192881185

Heel bijzonder

Salam liet ons het huis zien. In de laatste kamer zaten twee Syrische vrouwen. De ene vrouw bleef me maar aankijken en vroeg toen of ik in Turkije was geweest. Ik zei ja.
“Near the Syrian border?” vroeg ze verder. Ik knikte.
“In Kilis? Ik knikte weer.
Ze vroeg wanneer dat geweest was en ik antwoordde dat dat eind 2014 was.
Dat klopt, zei ze, Want daar hadden wij elkaar al ontmoet.
Wij waren niet de enigen die even met betraande ogen stonden en niets konden zeggen. Dit zal ik nooit vergeten!

20170424_155412

Naar Griekenland – III

Gisteren kwam eind van de middag eerst het superbericht dat de boeken ‘Jamil & Jamila’ in Arabisch, Urdu en Nederlands aangekomen zijn.
Deze boeken worden gedoneerd –  onder meer door de actie ‘Jij een boek? Zij een boek!’ – door Droomvallei Uitgeverij.

’s Avonds stuurde Effie Emmanouilidou foto’s van ‘Dawar’.  Letterlijk vers van de pers ligt de stapel Nederlandse en Farsi boeken in Athene te wachten.

Preview:
‘Wat heeft je moeder?’ vraagt Storm als ze weer naar Dawars huis lopen.
‘Ze is bang.’
‘Wat?’ Storm is heel verbaasd.
‘Soms denkt ze dat we nog in Afghanistan zijn. Dat er allemaal mensen zijn die ons willen oppakken. Dat er oorlog is en overal gevaar. Dan is ze zo bang dat ze niets meer durft. Ze durft niet eens meer uit bed,’ vertelt Dawar.
‘Wat erg.’ Storm is er even stil van. ‘Heb jij dat ook?’
‘Hmm. Niet zo erg als zij. Maar vuurwerk vind ik vreselijk eng. Toen ik net in Nederland was, ging ik naar de nieuwkomersklas. Zo heette dat. Daar heb ik geleerd dat ik heel stevig op mijn voeten moet gaan staan als ik bang ben. En rustig adem moet halen en naar voren moet kijken. Maar dat is moeilijk, want als ik bang ben, wil ik me het liefst verstoppen of heel hard wegrennen.’
Dat snapt Storm wel.
‘En ik ben vaak boos,’ gaat Dawar verder.  ‘Op mijn eerste school hing een boksbal. Daar mocht ik altijd heel hard tegen slaan. Dat hielp.’
‘Zoals je nu tegen de voetbal schopt,’ begrijpt Storm.

voetbal

 

Voor informatie, lezingen, verkooppunten en/of donaties kunt u zich wenden tot
Elsbeth de Jager (info@elsbethdejager.nl) of Ellen Singer (Ellen.Singer@aztech.nl).

‘Dawar’ is op dit moment in het Nederlands en het Farsi verkrijgbaar. De eerstvolgende talen die verschijnen zijn Duits, Engels en Grieks.

Dawar voorkant

Prijs per boekje €10,00.

Helpt u mee?

De verkoop van deze boeken zorgt ervoor dat wij op korte termijn weer nieuwe boeken naar deze vluchtelingenkinderen kunnen brengen!

Dawar achterkant

Naar Griekenland – II

Het ontstaan van Dawar

Gisteren blogde ik over bescheiden wensen die door blijven groeien. Op die manier is ook mijn nieuwe boek “Dawar” ontstaan. In Griekenland zijn er namelijk heel veel vluchtelingen die Farsi spreken. Deze vluchtelingen zitten vaak samen met Syrische vluchtelingen in opvangtehuizen of kampen. Nou kun je natuurlijk niet een Syrische vluchteling een Arabische “Jamil & Jamila” geven en een Afghaanse of Iraanse vluchteling niets.
Dat zou dus betekenen dat er heel veel tehuizen zouden afvallen. Dat we met lege handen zouden komen op plaatsen waar alleen Afghaanse/Iraanse vluchtelingen wonen. Dat wilde ik niet.
Mijn eerste idee was dat ik een kort verhaal zou proberen te schrijven. Ik dook in de achtergronden van deze vluchtelingengroep en werd geraakt. Diep geraakt.
Zou dit verhaal misschien toch een boek kunnen worden? In zo’n korte tijd? Een geïllustreerd, in het Farsi vertaald boek? Het leek me onwaarschijnlijk. Maar ik wilde zo graag. Ik dacht aan een motto van Pippi Langkous en stortte me erin.Plaatje-pippi-langkous

Waarheidsgetrouw

Natuurlijk had ik het alleen nooit gered. Bruno Tersago was een grote hulp. Ik kon allerlei praktische zaken aan hem vragen (Van: “Hoe zit het met vakken en schooltijden op Griekse basisscholen?” tot “Vertel eens iets meer over Malakasa dan ik in de media kan vinden.”) Dankzij deze informatie kon ik een verhaal schrijven dat overeenkomt met de feiten.

En nu?

Na schrijven, schrappen, wakker liggen en lange wandelingen om mijn hoofd leeg te maken, nadat Ellen Singer en Leandra Zoulfoukaridis de beginhoofdstukken hadden gelezen en enthousiast waren, begon ik erin te geloven: het zou een heus boekje gaan worden.
En daarmee kwamen de volgende stappen: Hoe kwamen we aan een illustrator? En aan een vertaler? De tijd ging namelijk echt dringen.

Illustrator Gerda Wierda, tevens juf in een nieuwkomersklas op een basisschool, nam de uitdaging op zich en maakte prachtige tekeningen voor “Dawar”. mailenDe Griekse Katerina en de Nederlandse Storm zijn met elkaar aan het mailen.

Het vinden van een vertaler op zo’n korte termijn bleek zeer moeilijk, maar gelukkig vond ik Farangis Dawoody bereid om náást haar werk deze klus op zich te nemen. Ondertussen deed Leandra – even tussen alles wat ze voor de reis regelt door – de eindredactie van de Nederlandse “Dawar”.
Volgens mij hebben we allemaal slapeloze nachten gehad. Zeker arme Ellen die de DTP op zich had genomen …
Maar “Dawar” is geboren en ik ben er dolblij mee.

Op deze plaats nogmaals: iedereen, ook degenen die spontaan t.b.v. de drukkosten hebben gedoneerd, heel hartelijk dank!

We gaan vele kinderen gelukkig maken.