Jamil & Jamila

Gisteren kwam ik een foto van twee jaar geleden tegen:

II

De Syrische mama met drie kleine kinderen, die ik in 2014 in Kilis ontmoette en tot onze verbazing en ontroering in 2017 in Safe Haven, Athene, opnieuw. Zij herkende mij en we moesten allebei huilen. Een maand daarna kon ze m.b.v. donaties (onder meer via Facebook, social media hebben ook hun kracht) hun tickets naar Duitsland boeken. Eindelijk, na jaren van angst, onzekerheid en gevoelens waar ik niet eens aan durf te denken, waren ze weer samen met de papa.

Net las ik een al wat oudere recensie over Jamil & Jamila:
Jamila woont al een poosje in het vluchtelingenkamp, samen met haar familie. Niet haar hele familie, want haar broer Farouk is er niet en ze weten ook niet waar hij dan wel is. […] Vandaag komt er een nieuw klasgenootje: Jamil. […] Jamil wil niet nadenken over wat hij heeft meegemaakt en er al helemaal niet over praten.

Over deel 2 ‘Heimwee’ schreef dezelfde recensent onder meer:
In dit boekje worden op een eenvoudige en begrijpelijke manier de gevolgen van de oorlog beschreven, zonder dat het heel zwaar wordt gemaakt. Je leest waardoor het zusje van Jamil verlamd is geraakt en je leest ook waarom zingen zo belangrijk is. Dit wordt allemaal op een begrijpelijke en eenvoudige manier beschreven. Ook komen er leuke en blijde dingen aan de orde in het boekje. Dit boekje is daarom zeer geschikt om samen met je kind(eren) te lezen […]

Ik zou zeggen: Lees, koop, doneer, doe … Het is helaas nog steeds zo nodig!

IMG_20170428_183745_946        wereldburger