Drie jaar niet gelezen …

Ik kom uit een gezin waarin iedereen las. Ik ook. Heel vaak was ik in de bieb te vinden, want ook al verwende mijn vader mij enorm met boeken, ik was zo enthousiast en las zo snel, daar was niet tegenop te kopen. Ook mijn kinderen zie je zelden zonder boek. Ik kan me een huis zonder boeken dan ook niet voorstellen, laat staan een leven zonder boeken.

In Griekenland hebben wij vorige maand veel boeken uitgedeeld. In Safe Haven, bij de ‘oude luchthaven’ Ellinikon en ook op Kara Tepe. Overal viel de gretigheid op waarmee de kinderen zich meteen in hun pasverworven schat verdiepten.

Ellinikon ‘Dawar’ lezen – Ellinikon Athens

Tijdens de workshop die ik op Kara Tepe mocht geven, kwam er een oudere jongen voorlezen uit ‘Jamil & Jamila’. Hoewel hij vanwege zijn leeftijd duidelijk niet tot de doelgroep behoorde verslond hij het boek.
Bij navraag bleek hij al drie jaar (drie jaar!) niet gelezen te hebben. Hij had geen boeken, maar vooral: hij miste een plek waar hij eens even helemaal alleen kon zijn en kon lezen.
En ja, dat miste hij. Enorm.

Zo’n gesprekje … tussen de bedrijven door … nuchter verteld … als feit; het zet mij opnieuw aan tot nadenken!

Advertenties

In Griekenland – III

Twee dagen Lesbos

Bij Nikos en Katerina werden we heel hartelijk ontvangen. Vooral Leandra, die al een oude bekende van ze was. De “Jamil en Jamila” boeken zijn bij hen afgeleverd. Desondanks en ondanks het feit dat we 23 kilo mee mochten van Athene naar Lesbos en onze overbodige rommel in ons appartement in Athene konden achterlaten, had ik een loodzware koffer met overgewicht … Dat kwam natuurlijk door “Dawar” die mij in ruime getale vergezelde.

’s Nachts had Leandra eindelijk het bericht gekregen dat niet alleen Because We Carry  maar óók Save the Children toestemming gaf voor mijn workshop. Die zijn we in Mytilini voor alle kinderen gaan kopiëren en daarna reden we naar Kara Tepe. Na alle officiële registraties liepen we het kamp in. De tenten met sneeuw die ik van de winter veelvuldig op het nieuws voorbij zag komen zijn inmiddels vervangen door isoboxen. Ik probeerde me in te beelden hoe het is om alles achter te moeten laten, de levensgevaarlijke boottocht te overleven en in zo’n isobox te wonen met vijf kinderen … Niet wetend wanneer je ‘verder’ mag en waar naar toe …

We boden een Grieks exemplaar van “Jamil & Jamila” aan aan General Manager
Stavros Mirogiannis.

20170427_131432

Later op de middag gingen we naar ‘de zwemvesten’ aan de andere kant van het eiland. Ik kan hier niet veel over zeggen, ik schiet nog elke keer vol als ik mijn foto’s zie, de ellende die erachter zit, onmetelijk, onmenselijk …

IMG_20170427_164403_917

De volgende dag stonden we samen met de leden van team 80 van BWC 825 ontbijten klaar te maken die we daarna ronddeelden. Na de workshop (er werden boze mannen getekend achter tralies; al het fruit in het land van herkomst werd in de meest onwerkelijk mooie kleuren getekend; ook de bananen die bij het ontbijt horen werden vaak op papier gezet) haalden we de vier kratten met boeken op: “Jamil & Jamila” in het Arabisch, Frans, Grieks en Urdu, “Dawar” in het Farsi. (Ondanks het feit dat we 250 exemplaren hadden laten drukken, hadden we Farsi tekort. Die sturen we na.)
Wat waren de kinderen weer blij!
(Vanwege de privacy van de kinderen post ik hier geen foto’s van).

IMG_20170428_120515_789