Vluchtelingen

Gisteren las ik de column van Astrid Harrewijn ‘Ik ben Europeaan’. Ik zag het filmpje waarin een klein meisje hartverscheurend huilt om haar moeder.
Het meisje is één van de tienduizenden, honderdduizenden Jamila’s.
Op de vlucht naar Europa.
Astrid stelt terecht dat je niet vlucht als dat niet bitter noodzakelijk is.
En ze vraagt zich net zo terecht af of het nou echt zo ingewikkeld is om vluchtelingen op te vangen …

 

Jamil & Jamila

Arabische kaft van het boek 'Jamil & Jamila.'

Arabische kaft van het boek ‘Jamil & Jamila.’

 

‘Onze’ Jamila, de Jamila van Esther van der Ham en mij, is op dit moment niet op weg naar Europa, maar woont nog ‘veilig’ in een vluchtelingenkamp.
Ze is een meisje, een kind. Een kind dat veel te veel heeft meegemaakt en waarvoor er momenteel geen enkel uitzicht is.
Esther en ik hebben ze ontmoet, de vele Jamils en Jamila’s aan de Turks-Syrische grens. Naast de ontmoetingen met de kinderen spraken we er ook met volwassen vluchtelingen, trauma-deskundigen en Syrische interim-ministers.
Het was toen allang duidelijk: Er is dringend hulp nodig. Heel veel hulp.

Met ‘alleen wegkijken’ kom je er niet. Op die manier ben je net zo goed schuldig aan de ellende in deze wereld.

Citaat van Erich Kästner in 1933

Citaat van Erich Kästner in 1933

Dat wist Erich Kästner in 1933 al.

 

Wil je meer weten over het boek ‘Jamil & Jamila’? Kijk op Droomvallei Uitgeverij!

‘Jamil & Jamila’ is door mij ook in het Duits vertaald.